آبان‌ماه امسال مسوولان وقت سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی و گردشگری از پيگيری جدی دولت در بازگرداندن الواح خشتی دوره‌ی هخامنشی از آمريکا به ايران خبر دادند که به صورت غير قانونی در برخی از کشورهای غربی از جمله آمريکا نگهداری می‌شوند.

70 سال پيش تعداد زيادی لوح خشتی متعلق به دوره‌ی هخامنشی توسط مؤسسه‌ی شرق‌شناسی شيکاگو به طور امانت از ايران خارج شد و با وجود آن که قرار بود اين الواح 3 سال بعد به ايران بازگردانده شود با وجود گذشت 7 دهه از بازگشت اين اشيای تاريخی خبری نيست.

با پيگيری حقوقی دولت جمهوری اسلامی ايران در اين ارتباط و شکايت از آمريکا دادگاه نيز به نفع ايران رای صادر کرده است با اين حال دولت متخاصم آمريکا حاضر به بازگرداندن اين الواح ارزشمند و تاريخی نيست. به طوری که اين رفتار آمريکا با واکنش جدی سازمان ميراث فرهنگی کشور رو به رو شده است.

اظهار نظر در حالی صورت گرفت که چندي پيش دولت ايران موفق به بازگرداندن 18 شی تاريخی به سرقت رفته از ايران شد که قرار بود در يک حراجی در لندن به فروش برسد.

» حرکت حقوقی سازمان ميراث ‌فرهنگی

به دنبال کشف و بازگشت 18 شیء تاريخی به سرقت رفته از ايران آن هم با پيگيری‌های حقوقی همگان به ادامه اين حرکت ارزشمند سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی وگردشگری اميدوار شدند و رئيس جمهور نيز بر پيگيری حقوقی ايران در خصوص احقاق حق ملت ايران در صحنه‌های جهانی در ارتباط با بازگرداندن آثار تاريخی تاکيد و سازمان ميراث‌فرهنگی را موظف به اقدام‌های قانونی در اين زمينه نمود.

به دنبال دستور موکد رئیس‌جمهور تلاش‌های حقوقی سازمان ميراث‌فرهنگی برای بازگرداندن اشياء و آثار تاريخی از جمله الواح و کتيبه‌های دوره‌ی هخامنشی در آمريکا هم‌چنان ادامه يافت.

» لايحه‌ی ضد ايرانی سنای آمريکا

در حالی ‌که معاونت حقوقی سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی و گردشگری با تهيه‌ی لايحه و دستورالعمل‌هايی در خصوص راه کارهای بازگرداندن اشياء و آثار تاريخی به ايران است؛ سنای آمريکا روز گذشته بررسی لايحه‌ای پيشنهادی از سوی «سناتور منندز» را آغاز کرد که به گفته‌ی کارشناسان و علاقه‌مندان به آثار وتاريخ ايران زمين، اين لايحه يک لايحه‌ی ضد فرهنگی، ضد ايرانی و مغاير با مقررات و عرف ديپلماتيک در جهان است.

در حقيقت سنای آمريکا در اقدامی که در عرصه‌ی سياست به فرافکنی و «فرار رو به جلو» معروف است برای جلوگيری از رسيدن جمهوری اسلامی ايران به حق و حقوق قانونی خود و بازگرداندن آثار تاريخی به خصوص الواح هخامنشی لايحه‌ای را در دست بررسی دارد که بر اساس اين لايحه موزه‌ها و دانشگاه‌های آمريکا که دارای اشياء قديمی و تاريخی ايران از جمله کتيبه‌های تخت جمشيد هستند بتوانند آثار به سرقت رفته از ايران را به مزايده و حراج بگذارند.

به گفته‌ی کارشناسان اگر اين لايحه به تصويب نهايی برسد آثار مرتبط با تخت جمشيد چوب حراج خواهد خورد.

» واکنش‌ها به لايحه‌ی ضد ايرانی

پس از گذشت 24 ساعت از طرح اين لايحه‌ی ضد ايرانی در سنا واکنش‌ها و انتقادها از سوی مديران سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی و گردشگری، کارشناسان و علاقه‌مندان به آثار تاريخی و فرهنگی ايران، تعدادی از نمايندگان مجلس شورای اسلامی و حتی برخی از دولت‌مردان جمهوری اسلامی ايران آغاز شده و در حرکتی هم‌سو طرح اين لايحه‌ی ضد ايرانی در سنای آمريکا مردود شناخته شده است.

» بازی سياسی آمريکا

«مسعود اسکندری» معاون پارلمانی و امور هماهنگی استان‌های سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی و گردشگری با انتقاد از طرح اين لايحه‌ی ضد فرهنگی از آن به عنوان بازی جديد سياسی آمريکا عليه جمهوری اسلامی ايران ياد می‌کند.

او می‌گويد: اين يک بازی جديد سياسی از سوی آمريکاست که مطمئناً مانند تمامی بازی‌های سياسی اين کشور عليه جمهوری اسلامی ايران با شکست روبه‌رو خواهد شد.

وی می‌افزايد: اين که سنای آمريکا در لايحه‌ای به موزه‌ها و گالری‌های اين کشور اجازه‌ی فروش آثار و اشياء تاريخی ايران را می‌دهد يک حرکت ضد فرهنگی و اقدامی است که از عرف ديپلماتيک خارج است.

وی با بيان اين‌که حتی بر اساس مقررات بين‌المللی زمانی که کشور در جنگ به تصرف کشوری ديگر در می‌آيد نبايد به آثار فرهنگی و تاريخی کشور مغلوب آسيبی وارد شود ادامه می‌دهد: با اين حال سنای آمريکا قصد دارد لايحه‌ای را تنظيم کند که آثار تاريخی ايران زمين که بخشی از آن به صورت امانت از ايران خارج شده در گالری‌ها و موزه‌های اين کشور به حراج برسد.

وی خاطر نشان می‌کند: آمريکا مسايل سياسی را با مسايل فرهنگی در هم آميخته در حالی که اين دو کاملاً از هم جدا هستند.

اسکندری اضافه می‌کند: دولت آمريکا وقتی در تمامی جبهه‌ها اعم از جبهه‌های نظامی، سياسی و اقتصادی از ايران شکست خورده است رو به جبهه‌ی فرهنگی آورده که به طور حتم دراين جبهه نيز شکست خواهد خورد و اين لايحه نيز کارايی و دستاوردی برای دولت آمريکا در عرصه‌های بين‌المللی نخواهد داشت.

» نيش آمريکا به خودش

معاون ميراث‌فرهنگی کشور نيز با انتقاد شديد از طرح اين لايحه در سنای آمريکا می‌گويد: اين حرکت سنای آمريکا نشان دهنده‌ی عمق بی‌توجهی آن‌ها به عرف ديپلماتيک و مقررات بين‌المللی است.

«مسعود علويان صدر» می‌افزايد: ذات استثمار با روح تعالی فرهنگ درتضاد است و انديشه‌های والای فرهنگی جوامع و ملل مختلف را نمی‌پذيرد.

وی خاطر نشان می‌کند: اين رفتار آمريکايی‌ها نشان دهنده‌ی ضعف ديدگاه‌های آنان درباره‌ی آثار و مفاخر فرهنگی کشورهای مختلف دنياست.

معاون ميراث‌فرهنگی کشور با بيان اين‌که اين لايحه‌ی سنای آمريکا در حقيقت به ضرر خود آمريکا تمام می‌شود از سنای آمريکا به عنوان عقربی ياد کرد که وقتی راه گريزی پيدا نکند با نيش زدن به خودش خودکشی می‌کند.

وی خاطر نشان کرد: به طور حتم سازمان ميراث فرهنگی، صنايع دستی و گردشگری درمقابل اين لايحه بی‌کار نخواهد نشست و با تمام توان اقدامات حقوقی و قانونی را انجام خواهد داد.

علويان صدر يادآور شد: البته از سنای آمريکا بيش‌تر از اين نيز انتطاري نيست و مطئمن باشيد که اين لايحه نيز با شکست روبه‌رو خواهد شد.

» واکنش های حقوقی مجلس

لايحه‌ی ضد ايرنی آمريکايی‌ها در حالی در سنای آمريکا مطرح می‌شود که در فاصله‌ی کوتاه از مطرح شدن موضوع اين لايحه تعدادی از نمايندگان مجلس شورای اسلامی در ايران نيز به اين لايحه واکنش نشان داده‌اند.

«موسی قربانی» عضو کميسيون حقوقی و قضايی مجلس شورای اسلامی گفت: اين لايحه نمادی از رسوايی بيش از پيش آمريکا با حراج آثار باستانی ايران است.

وی گفت: طرح موضوع حراج آثار باستانی ايران برای فشار به ايران باعث رسوايی بيش از پيش آمريکا در عرصه‌ی بين‌الملل می‌شود، آيا با حراج اين آثار آمريکا قصد دارد نام «کارتر» را زير اشيای تاريخی ايران بنويسد؟

وی اظهار داشت: سرقت تاريخی و هويت ديرينه‌ی يک ملت از ناحيه‌ی کسانی اتفاق می‌افتد که خود فاقد اصالت هستند و آن‌ها بی‌هويتی خودشان را قبول دارند و با اين کارها می‌خواهند هويت جعلی برای خود بيابند.

قربانی ادامه داد: رفتار آمريکايی‌ها به اين معناست که قصد دارند هويت کشورهای متمدن را بدزدند تا وقتی خودشان مثل متمدن‌ها نمی‌توانند بشوند لااقل کشورهای متمدن به سطح آن‌ها نزول پيدا کنند(!!).

عضو کميسيون قضايی مجلس گفت: ادعای غربی‌ها مبنی بر اين‌که تحريم‌ها برای فشار به ملت ايران است تا در باب هسته‌ای تسليم شوند چه ارتباطی به حراج آثار باستانی ايران می‌تواند داشته باشد آن‌ها نه دنبال مسائل حقوقی و نه کارشناسی هستند بلکه فقط می‌خواهند ملت ايران را اذيت و خاطر آن‌‎ها را مکدر کنند وگرنه حراج آثار باستانی ربطی به مسائل هسته‌ای ندارد و اين هم تاکيدی بر واهی بودن ادعاهای آمريکايی‌‌ها است.

» گزارش: مهدی ارجمند

» منبع: خبرگزاری میراث آریا

این گزارش تاکنون طولانی‌ترین گزارش به رشته‌ی تحریر درآمده‌ی این وبلاگ (از لحاظ زمانی) است؛ از 23 شهریورماه 1389 تا 16 فروزدین‌ماه 1390. دلیل این طولانی شدن و سه‌گانه شدن هم، سه‌بار دیدار با تنها یادگار راستین ایران زمین، منشور حقوق بشر کورش بزرگ است؛ در 3 مقطع زمانی: آغاز، پایان مهلت اولیه و پایان مهلت تمدید شده. دلیل انتخاب این 3 روز (یک «آغاز» و دو «پایان») هم مقایسه‌ی رفتار و برخورد مسئولان موزه‌ی ملی ایران و مردم (متقابلاً) می‌باشد.

یـک: تنها یک روز از آغاز نمایش «عمومی» استوانه‌ای که تاریخ در مقابلش سر تعظیم فرو آورده می‌گذرد؛ برای مطمئن شدن از نشانی موزه، با مخابرات (118) تماس می‌گیریم؛ با اظهار تعجب کاربر (اپراتور) مواجه می‌شویم که «چه شده امروز همه سراغ موزه‌ی ملی را می‌گیرند؟». وارد خیابان «حافظ» که می‌شویم رایحه‌ی خوش اصالت و قدمت را می‌توان به خوبی حس و به راحتی انسان یاد «طهران قدیم» می‌افتد و اندکی (تنها اندکی) از «تهران جدید» می‌توان فاصله گرفت. با عنایت به سمت چپ رهسپار خیابان «سرهنگ سخایی» می‌شویم و می‌رسیم به خیابان یک‌طرفه‌ای که خودش یک تنه بار تمام اصالت این شهر و مردمانش را می‌کشد: «سی تیر». دیگر از ابتدای «سی تیر» تا موزه راهی نیست؛ پس باقی راه را پیاده طی می‌کنیم. همان‌طور که روح انسان با صدای دل‌انگیز پرندگان و مناظر خاطره‌انگیز ابنیه‌ی تاریخی نوازش داده می‌شود و جسم انسان با هوای «نسبتاً» کم‌تر آلوده‌تر مورد محبت قرار می‌گیرد، با حجمی از آجر روبه‌رو می‌شویم که می‌گویند بزرگ‌ترین نوعش در خاورمیانه و نخستین‌اش در ایران است و یادآور شکوه فراموش شده‌ی «طاق کسرا»ی عهد امپراتوری ساسانیان است؛ موزه‌‎ی ملی ایران. نگهبانی با اسلحه‌ی به ظاهر پُر، براندازت می‌کند و هنگامی که به سمت چپ متمایل می‌شوی خود را در مرکز آن «طاقِ» یادآور «کسرا»ی باستان می‌یابی و در همان هنگام تصاویر منشور کورش تو را حریص‌تر می‌کند برای ورود! با پرداخت یک‌هزار تومان وجه رایج مملکت (برای هر فرد) و دریافت دو بلیت 500 تومانی (!) و تحویل تمام اشیاء اضافه و به خصوص فلزی‌ات، و اندکی سبک شدن، با احساسی خاص (و برآمده از عمق تاریخ) پله‌ها را طی می‌کنی و وارد سالن اصلی موزه‌ی «ایران باستان» می‌شوی. از دروازه‌ای امنیتی عبورت می‌دهند و بعد توسط فردی مورد بازرسی بدنی قرار می‌گیری، مشکلی نیست و می‌روی. اگر پیش‌تر از این هم این‌جا آمده باشی متوجه اخلاق حسنه‌ی مسئولان و مأموران و خُلق و خوی «فرهنگی‌تر» شده‌ی مردم می‌شوی. نخست سالن پایین را به طور اجمالی چشم‌ می‌گردانی و می‌بینی همه چیز از صحنه‌ی بارعام خشایارشا و ولیعهدش (اردشیر یکم) تا لوح بَدَلی حمورابی سر جای خود هستند؛ خیالت راحت می‌‌شود (!) و می‌روی به سمت پلکان شبیه‌سازی‌شده‌ی تخت جمشید که تو را به سمت معشوق (!) راهنمایی می‌کند؛ پلکان‌هایی با دیوارهای تزیین شده به نقوش تخت جمشید. بالا که می‌رسی با نمایی از درگاه شرقی دروازه‌ی ملل مواجه می‌شوی. همه‌جا را با تصاویر نمادین از هخامنشیان (و به ویژه تخت جمشید) به همراه آیات مبارکه‌ی قرآن کریم آراسته‌اند. پس از وارسی سالن و مطالعه‌ی متون یه جلوی درب می‌رسی و پس از اندکی صبر (که واقعاً سخت است!) اجازه‌ی شرفیابی به حضور «یادگار پدر» را می‌گیری. با مشاهده‌ی استوانه، انگار تمام دنیا را به تو داده باشند، سعی می‌کنی با تمام قوا و با دو چشم اضافه (که روی هم می‌شود چهار چشم!) از آن‌چه روبه‌رویت هست لذت می‌بری. تا توانی طواف‌مانند دورش می‌گردی و به صدای راهنمای صوتی گوش می‌دهی. همه چیز خوب و مرتب است و صدای ناهنجاری هم از کسی و جایی بلند نمی‌شود که مانعت شود که گوش دهی. در کمال ناباوری پس از حدود 5 دقیقه بازدید به پایان می‌رسد. باز هم مسئولان با تو با احترام و اخلاق نیک رفتار می‌کنند. نگارنده به عنوان یک موزه‌گرد نسبتاً حرفه‌ای (!) تاکنون چنین نظمی و برخوردی و کنش و واکنشی را از موزه‌ای در خاک پاک ایران مشاهده نکرده بود.

دو: تنها چند روز تا پایان مهلت نمایش استوانه‌ی کورش مانده. این بار در حالی که اخبار ضد و نقیضی از احتمال تمدید نمایشگاه به گوش می‌رسد، با دلهره‌ای عجیب و حسرت این‌که دوباره قرار است تنها یادگار صاحب‌خانه از خانه دور شود، پا به خزانه‌ی ملی کشور می‌گذاری. این بار با فروشگاهی در سمت چپ ورودی موزه و درست روبه‌روی درب ورودی موزه‌ی «ایران باستان» مواجه می‌شوی که با انواع و اقسام یادگاری‌ها و با دکوری «باستانی» توجه‌ات را جلب می‌کند اما حیف که به زیبایی سردر ورودی موزه آسیب زده. همانند گذشته در تمام مراحل تهیه‌ی بلیت، تحویل وسایل، عبور از دروازه‌ی امنیتی و بازرسی بدنی با احترام و در برخی موارد صمیمیت خاصی مواجه می‌شوی. پا که به طبقه‌ی فوقانی می‌گذاری کماکان با همان صحنه‌ها مواجه می‌شوی و به همان منوال وارد سالن نمایش استوانه می‌شوی. اما این بار نگارنده شاهد یک حرکت بسیار زشت از سوی یکی از مأموران شد و آن هم صحبت کردن آن فرد در هنگام پخش صوت است. بدون توجه به این و آن لذت‌اش را می‌برد. پس از پایان وقت مقرر، نگارنده متوجه بحث یکی از بازدیدکنندگان «امروزیِ» نمایشگاه با یکی از مسئولان می‌شود؛ نگارنده نهایت سوءاستفاده را می‌کند و در همان سالن و بدون راهنمایی شخص به بیرون (و به قول راهنمای صوتی: احترام به حقوق سایرین!) همان‌جا پاسخش را می‌دهد. خوشبختانه بعدِ جنابش (در کمال تعجب) کسی نیست و خودش هست و خودش و بحث رو به اتمام با آن بازدیدکننده‌ی محترم. نگارنده خارج که می‌شود فرد خاطی را جایی گیر می‌اندازد و در کمال ناباوری شاهد عدم مقاومت و قبول اشتباه و عذرخواهی وی می‌شود و همین جای بسی تقدیر دارد.

سـه: تنها چند روز از عید نوروز گذشته و در ضمن تنها چند روز هم تا پایان مهلت تمدید شده‌ی نمایشگاه مانده. این بار هم با برخورد خوب و شایسته‌ی مسئولان مواجه‌ می‌شوی، اما نه همانند بار نخست؛ دلیل این امر هم یقیناً گذر زمان و کاهش انرژی خود افراد است؛ اما باز بهتر از همیشه است؛ ای کاش همیشه به همین منوال باشد. واپسین دیدارت را هم به امید تمدید مجدد و در نهایت ماندگاری مجددش در وطن به پایان می‎رسانی و آه می‌کشی و لعن و نفرین نثار همه‌ی کسانی که این فراردادهای «باستانی» ننگین‌تر از «ترکمانچای» را امضا کردند، می‌کنی؛ از قجری تا پهلوی. اما باز صدهزار شکر به شرف یونسکو و موزه‌ی بریتانیا و موزه‌ی ملی ایران که توانستند برای من و توی ایرانی این امکان دیدار با یگانه یادگار پدرمان، کورش هخامنشی را فراهم آوردند... . پایان

» تهیه‌ی گزارش: وبلاگ «امپراتوری بزرگ هخامنشیان»

در طی چند روز گذشته حرف و حدیث‌های فراوانی مبنی بر سیستم روشنایی تخت جمشید مطرح شد که پس از چند روز تحقیق سرانجام غائله به خیر و خوشی تمام شد و تمام اخبار مربوط به این ماجرا را برای شما خوبان آماده کرده‌ایم که در زیر می‌خوانید:

» آغاز معرکه: اظهار نظر مدیر کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری فارس

یک‌شنبه بیست و یکم شهریورماه 1389، روزی بود که بسیاری از علاقه‌مندان تاریخ و فرهنگ ایران سال‌‌ها بود منتظرش بودند، یعنی رونمایی از نمایشگاه منشور حقوق بشر کورش بزرگ در موزه‌ی ملی ایران؛ یکی از باشکوه‌ترین و پرحاشیه‌ترین مراسم‌های چند سال اخیر، که با حضور ریاست جمهوری؛ دکتر محمود احمدی نژاد، رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری؛ مهندس حمید بقایی، مدیریت موزه‌ی بریتانیا؛ نیل مک گریگور، مدیریت موزه‌ی ملی ایران؛ آزاده اردکانی و رئیس دفتر ریاست جمهوری؛ مهندس اسفندیار رحیم‌مشایی برگزار شد. البته ناگفته نماند که از مراسم مزبور، برداشت‌های سیاسی گوناگونی هم شده که بعداً بدان خواهیم پرداخت. تصاویری انتخاب شده از خبرگزاری میراث آریا و خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) را پیشکش می‌کنیم.

دریـافـت | Download

روز گذشته منشور حقوق بشر کورش بزرگ با حضور جان ادوارد کرتیس، آزاده اردکانی، حمید بقایی و سایر مقامات موزه‌های ملی ایران و ملی بریتانیا و مسئولان بلندپایه‌ی میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در محفظه‌ی شیشه‌ای مخصوص خود جای گرفت و امروز بعد از ظهر هم با حضور ریاست جمهوری اسلامی ایران، دکتر محمود احمدی نژاد نمایشگاه بازدید عمومی از این اثر افتتاح می‌شود. تصاویری از جانمایی منشور حقوق بشر کورش بزرگ از خبرگزاری میراث آریا و خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) گردآوری کرده‌ایم که می‌توانید فایل Zip شده‌ی آن از لینک زیر دانلود کنید:

دریـافـت | Download