این گزارش تاکنون طولانی‌ترین گزارش به رشته‌ی تحریر درآمده‌ی این وبلاگ (از لحاظ زمانی) است؛ از 23 شهریورماه 1389 تا 16 فروزدین‌ماه 1390. دلیل این طولانی شدن و سه‌گانه شدن هم، سه‌بار دیدار با تنها یادگار راستین ایران زمین، منشور حقوق بشر کورش بزرگ است؛ در 3 مقطع زمانی: آغاز، پایان مهلت اولیه و پایان مهلت تمدید شده. دلیل انتخاب این 3 روز (یک «آغاز» و دو «پایان») هم مقایسه‌ی رفتار و برخورد مسئولان موزه‌ی ملی ایران و مردم (متقابلاً) می‌باشد.

یـک: تنها یک روز از آغاز نمایش «عمومی» استوانه‌ای که تاریخ در مقابلش سر تعظیم فرو آورده می‌گذرد؛ برای مطمئن شدن از نشانی موزه، با مخابرات (118) تماس می‌گیریم؛ با اظهار تعجب کاربر (اپراتور) مواجه می‌شویم که «چه شده امروز همه سراغ موزه‌ی ملی را می‌گیرند؟». وارد خیابان «حافظ» که می‌شویم رایحه‌ی خوش اصالت و قدمت را می‌توان به خوبی حس و به راحتی انسان یاد «طهران قدیم» می‌افتد و اندکی (تنها اندکی) از «تهران جدید» می‌توان فاصله گرفت. با عنایت به سمت چپ رهسپار خیابان «سرهنگ سخایی» می‌شویم و می‌رسیم به خیابان یک‌طرفه‌ای که خودش یک تنه بار تمام اصالت این شهر و مردمانش را می‌کشد: «سی تیر». دیگر از ابتدای «سی تیر» تا موزه راهی نیست؛ پس باقی راه را پیاده طی می‌کنیم. همان‌طور که روح انسان با صدای دل‌انگیز پرندگان و مناظر خاطره‌انگیز ابنیه‌ی تاریخی نوازش داده می‌شود و جسم انسان با هوای «نسبتاً» کم‌تر آلوده‌تر مورد محبت قرار می‌گیرد، با حجمی از آجر روبه‌رو می‌شویم که می‌گویند بزرگ‌ترین نوعش در خاورمیانه و نخستین‌اش در ایران است و یادآور شکوه فراموش شده‌ی «طاق کسرا»ی عهد امپراتوری ساسانیان است؛ موزه‌‎ی ملی ایران. نگهبانی با اسلحه‌ی به ظاهر پُر، براندازت می‌کند و هنگامی که به سمت چپ متمایل می‌شوی خود را در مرکز آن «طاقِ» یادآور «کسرا»ی باستان می‌یابی و در همان هنگام تصاویر منشور کورش تو را حریص‌تر می‌کند برای ورود! با پرداخت یک‌هزار تومان وجه رایج مملکت (برای هر فرد) و دریافت دو بلیت 500 تومانی (!) و تحویل تمام اشیاء اضافه و به خصوص فلزی‌ات، و اندکی سبک شدن، با احساسی خاص (و برآمده از عمق تاریخ) پله‌ها را طی می‌کنی و وارد سالن اصلی موزه‌ی «ایران باستان» می‌شوی. از دروازه‌ای امنیتی عبورت می‌دهند و بعد توسط فردی مورد بازرسی بدنی قرار می‌گیری، مشکلی نیست و می‌روی. اگر پیش‌تر از این هم این‌جا آمده باشی متوجه اخلاق حسنه‌ی مسئولان و مأموران و خُلق و خوی «فرهنگی‌تر» شده‌ی مردم می‌شوی. نخست سالن پایین را به طور اجمالی چشم‌ می‌گردانی و می‌بینی همه چیز از صحنه‌ی بارعام خشایارشا و ولیعهدش (اردشیر یکم) تا لوح بَدَلی حمورابی سر جای خود هستند؛ خیالت راحت می‌‌شود (!) و می‌روی به سمت پلکان شبیه‌سازی‌شده‌ی تخت جمشید که تو را به سمت معشوق (!) راهنمایی می‌کند؛ پلکان‌هایی با دیوارهای تزیین شده به نقوش تخت جمشید. بالا که می‌رسی با نمایی از درگاه شرقی دروازه‌ی ملل مواجه می‌شوی. همه‌جا را با تصاویر نمادین از هخامنشیان (و به ویژه تخت جمشید) به همراه آیات مبارکه‌ی قرآن کریم آراسته‌اند. پس از وارسی سالن و مطالعه‌ی متون یه جلوی درب می‌رسی و پس از اندکی صبر (که واقعاً سخت است!) اجازه‌ی شرفیابی به حضور «یادگار پدر» را می‌گیری. با مشاهده‌ی استوانه، انگار تمام دنیا را به تو داده باشند، سعی می‌کنی با تمام قوا و با دو چشم اضافه (که روی هم می‌شود چهار چشم!) از آن‌چه روبه‌رویت هست لذت می‌بری. تا توانی طواف‌مانند دورش می‌گردی و به صدای راهنمای صوتی گوش می‌دهی. همه چیز خوب و مرتب است و صدای ناهنجاری هم از کسی و جایی بلند نمی‌شود که مانعت شود که گوش دهی. در کمال ناباوری پس از حدود 5 دقیقه بازدید به پایان می‌رسد. باز هم مسئولان با تو با احترام و اخلاق نیک رفتار می‌کنند. نگارنده به عنوان یک موزه‌گرد نسبتاً حرفه‌ای (!) تاکنون چنین نظمی و برخوردی و کنش و واکنشی را از موزه‌ای در خاک پاک ایران مشاهده نکرده بود.

دو: تنها چند روز تا پایان مهلت نمایش استوانه‌ی کورش مانده. این بار در حالی که اخبار ضد و نقیضی از احتمال تمدید نمایشگاه به گوش می‌رسد، با دلهره‌ای عجیب و حسرت این‌که دوباره قرار است تنها یادگار صاحب‌خانه از خانه دور شود، پا به خزانه‌ی ملی کشور می‌گذاری. این بار با فروشگاهی در سمت چپ ورودی موزه و درست روبه‌روی درب ورودی موزه‌ی «ایران باستان» مواجه می‌شوی که با انواع و اقسام یادگاری‌ها و با دکوری «باستانی» توجه‌ات را جلب می‌کند اما حیف که به زیبایی سردر ورودی موزه آسیب زده. همانند گذشته در تمام مراحل تهیه‌ی بلیت، تحویل وسایل، عبور از دروازه‌ی امنیتی و بازرسی بدنی با احترام و در برخی موارد صمیمیت خاصی مواجه می‌شوی. پا که به طبقه‌ی فوقانی می‌گذاری کماکان با همان صحنه‌ها مواجه می‌شوی و به همان منوال وارد سالن نمایش استوانه می‌شوی. اما این بار نگارنده شاهد یک حرکت بسیار زشت از سوی یکی از مأموران شد و آن هم صحبت کردن آن فرد در هنگام پخش صوت است. بدون توجه به این و آن لذت‌اش را می‌برد. پس از پایان وقت مقرر، نگارنده متوجه بحث یکی از بازدیدکنندگان «امروزیِ» نمایشگاه با یکی از مسئولان می‌شود؛ نگارنده نهایت سوءاستفاده را می‌کند و در همان سالن و بدون راهنمایی شخص به بیرون (و به قول راهنمای صوتی: احترام به حقوق سایرین!) همان‌جا پاسخش را می‌دهد. خوشبختانه بعدِ جنابش (در کمال تعجب) کسی نیست و خودش هست و خودش و بحث رو به اتمام با آن بازدیدکننده‌ی محترم. نگارنده خارج که می‌شود فرد خاطی را جایی گیر می‌اندازد و در کمال ناباوری شاهد عدم مقاومت و قبول اشتباه و عذرخواهی وی می‌شود و همین جای بسی تقدیر دارد.

سـه: تنها چند روز از عید نوروز گذشته و در ضمن تنها چند روز هم تا پایان مهلت تمدید شده‌ی نمایشگاه مانده. این بار هم با برخورد خوب و شایسته‌ی مسئولان مواجه‌ می‌شوی، اما نه همانند بار نخست؛ دلیل این امر هم یقیناً گذر زمان و کاهش انرژی خود افراد است؛ اما باز بهتر از همیشه است؛ ای کاش همیشه به همین منوال باشد. واپسین دیدارت را هم به امید تمدید مجدد و در نهایت ماندگاری مجددش در وطن به پایان می‎رسانی و آه می‌کشی و لعن و نفرین نثار همه‌ی کسانی که این فراردادهای «باستانی» ننگین‌تر از «ترکمانچای» را امضا کردند، می‌کنی؛ از قجری تا پهلوی. اما باز صدهزار شکر به شرف یونسکو و موزه‌ی بریتانیا و موزه‌ی ملی ایران که توانستند برای من و توی ایرانی این امکان دیدار با یگانه یادگار پدرمان، کورش هخامنشی را فراهم آوردند... . پایان

» تهیه‌ی گزارش: وبلاگ «امپراتوری بزرگ هخامنشیان»

نخستين نشست تخصصی مرتبط به نمايشگاه منشور کورش با عنوان «نمادهای هويتی ايرانيان از کورش تا اردشير بابکان» چهارشنبه چهاردهم مهرماه 1389 در موزه‌ی ملی ايران برگزار می‌شود.

ساعت 10 صبح فردا چهارشنبه 14 مهرماه، در موزه‌ی ملی ايران، نخستين نشست تخصصی پرسش و پاسخ مرتبط به نمايشگاه منشور کورش با عنوان «نمادهای هويتی ايرانيان از کورش تا اردشير بابکان» با حضور «کارلو چره‌تی» برگزار می‌شود.

کارلو چره‌تی، رئيس شورای «ايران‌شناسان قاره‌ی اروپا» و رايزن فرهنگی سفارت ايتاليا و عضو مؤسسه‌ی شرق‌شناسی ايتاليا سخنران اين نشست خواهد بود.

موزه‌ی ملی ايران در طول مدت نمايش منشور کورش ميزبان ‌نشست‌ها و کارگاه‌های آموزشی متعدد با عناوين مرتبط به تاريخ ايران باستان و ديگر موضوعات ميراث فرهنگی خواهد بود.

رئيس کل موزه‌ی ملی ايران، ساعات بازديد از نمايشگاه منشور کورش را از ساعت 9 صبح تا 9 شب اعلام کرد.

آزاده اردکانی که در نشست رسانه‌ای رئيس سازمان ميراث فرهنگی مرتبط به منشور کورش حضور داشت با بيان اين مطلب افزود: در فصل پائيز، امکان بازديد از موزه‌ی ملی ايران از 9 صبح تا 18 عصر فراهم است اما به بنا به شرايط خاص موزه و برقراری اين نمايشگاه، ساعت بازديد از ساعت 9 صبح تا 9 شب تمديد شده است.

اين مقام مسئول، با اشاره به ارائه‌ی اطلاعات صوتی مربوط به منشور در سالن نمايش اين اثر برجسته گفت: هم‌چنين پيش از اين، در روزهای دوشنبه شاهد تعطيلی موزه‌ی ملی بوديم که با توجه به شرايط ويژه‌ی نمايشگاه، در اين روز هم موزه‌ی ملی بر روی بازديدکنندگان باز است.

رئيس کل موزه‌ی ملی ايران ادامه داد: بر اساس هماهنگی‌های صورت گرفته قرار است بازديدکنندگان به صورت گروهی وارد سالن نمايش شوند.

وی با اشاره به انتقال محفظه‌ی شيشه‌ای نمايش منشور کورش از موزه‌ی بريتانيا به موزه‌ی ملی يادآور شد: محيط ويترين منشور دارای شرايط خاص حفاظتی و به صورت کامل، ايزوله شده است ضمن اين که با عمل کردن به صورت فيلتر، از آسيب منشور، در برابر هر گونه اشعه‌ی مادون قرمز و ماورای بنفش جلوگيری می‌کند.

اردکانی در پايان گفت: هم‌چنين اين ويترين در برابر بدترين شرايط، خطرات و لرزش‌های ناگهانی کاملاً محفوظ و مصون است.

» منبع: خبرگزاری میراث آریا

» مدیر موزه‌ی ملی بریتانیا: خوشحالیم این منشور در کشور کورش بزرگ به نمایش در آمده است

مدير موزه‌ی بريتانيا معتقد است: منشور كورش جزئی از تاريخ مشرق زمين و جزئی از تاريخ كل زمين است كه برای همه مردم حائز اهميت است و نشان دهنده‌ی بردباری، ديد باز، بينش عميق و اهميت اديان است. منشور كورش نشان دهنده‌ی پيروزي امپراتوری هخامنشی و ايجاد زمينه‌ای برای پخش افكار گوناگون در صلح و آزادی است.

مدير موزه‌ی بريتانيا در آيين رونمايی و گشايش نمايشگاه منشور حقوق بشر كورش در موزه‌ی ملی ايران گفت: اين باعث افتخار و خرسندی است كه امروز از سوی هيأت امنای موزه‌ی بريتانيا در اين مراسم شركت می‌كنم. اين نمايشگاه، نمايانگر منشور و نشان‌دهنده‌ی اهميت كورش بزرگ در ايران است.

نيل مک گريگور امروز ــ21 شهريورماه_ ادامه داد: منشور كورش كه بعد از فتح بابل در 539 پيش از ميلاد در زير پی ديوار بنايی قرار داده شده بود، در حفاری‌های موزه‌ی بريتانيا در سال 1879 ميلادي در بابل پيدا شد و پس از آن در موزه‌ی بريتانيا قرار داده شد و مردم زيادی از آن بازديد كردند و تاكنون تحقيقات زيادی روی آن انجام شده است.

وی با اشاره به انتقال منشور كورش در 40 سال پيش به ايران برای نخستين بار گفت: ما خوشحاليم امروز اين منشور دوباره به ايران سفر كرده است.

او با اشاره به متن منشور كورش كه به زبان بابلی و توسط يک بابلی نوشته شده است، افزود: در اين متن نوشته شده كورش توسط مردوک، خدای قديم بابليان،‌ بابل را بدون هيچ درگيری فتح كرد و پرستش‌گاه‌های آن‌جا را بازسازی و مردم آواره را به سرزمين‌های خود برگرداند. هم‌چنين به يهوديان اجازه‌ی بازگشت به سرزمين‌شان را داد، اين عمل روشنفكرانه كه در زمان‌های كهن بسيار نادر بود، اهميت زيادی به منشور داد. اين شیء ارزش زيادی در همه‌ی دنيا دارد و به عنوان نماد بردباری و احترام در ملل گوناگون ديده می‌شود.

مدير موزه‌ی بريتانيا افزود: در سال 2005(1384 خورشيدي) منشور كورش در رأس نمايشگاه «امپراتوری فراموش شده‌» بريتانيا قرار گرفت و موزه‌ی ملی ايران اشيای مهمی از جمله لوح نقره‌‌ای تخت جمشيد را به بريتانيا امانت داد و هزاران نفر از اين نمايشگاه ديدن كردند كه اين يک عمل سخاوتمندانه و بسيار باارزش از سوی ايران بود كه باز هم در سال 2009 اين عمل سخاوتمندانه در نمايشگاه «شاه عباس» در لندن از سوی ايران تكرار شد.

گريگور با اشاره به نمايش درآمدن اشيای نفيسی از ايران در دو نمايشگاه برگزار شده در لندن گفت: اكنون خوشحاليم كه برای قدردانی و سپاسگزاری،‌ يكی از بزرگ‌ترين و مهم‌ترين اشيای موزه‌ی بريتانيا را به مدت 4 ماه به موزه‌ی ملي ايران امانت داده‌ايم.

وی گفت: روابط مشترک و همكاری موزه‌ی بريتانيا با موزه‌ی ملی ايران بسيار مهم است، چون ما همگی جزئی از مجموعه‌ی پژوهشگران و انديشمندان هستيم كه يكی از بهترين روابط بين دو كشور است.

مدير موزه‌ی بريتانيا افزود: می‌دانم رييس سازمان ميراث فرهنگی و گردشگری كاملاً معتقد است كه روابط فرهنگی و گفت‌وگوهای بين محققان بايد ادامه داشته و رشد كند. اين همكاری‌ها بايد مستقل از روابط سياسی ممالک باشد.

وی با اشاره به حضور يک پژوهشگر، نويسنده و مورخ تاريخ اديان و نماينده‌ی اعضای هيأت امنای موزه‌ی بريتانيا _كارن آرمسترانگ_ سفير دولت بريتانيا در اين مراسم گفت: هيات امنا معتقدند كه اين گفت‌وگو و تبادل نظرها تاكنون به اين حد نرسيده بود و اكنون اين قضيه حاكی از آغاز روابط صميمانه‌ی بريتانيا و ايران است.

او منشور كورش را يک شی‌ء بسيار خاص خواند و گفت: منشور حقوق بشر كورش مدركی از يكی از بزرگ‌ترين فرمانروايان دنياست و دارای جوانب ديگری مانند زبان آن كه به زبان بابلی است و فصلی نوين از تاريخ يهوديان است. هم‌چنين كورش در كتاب عتيق با كمک خداوند، عدالت و صلح می‌آورد كه مسلمانان و مسيحيان به آن اعتقاد دارند.

وی افزود: اين منشور جزئی از تاريخ مشرق زمين و جزئی از تاريخ كل زمين است كه برای همه‌ی مردم حائز اهميت است و نشان دهنده‌ی بردباری، ديد باز، بينش عميق و اهميت اديان است. منشور كورش نشان دهنده‌ی پيروزی امپراتوری هخامنشی و ايجاد زمينه‌ای برای پخش افكار گوناگون در صلح و آزادی است. اين شی‌ء به عنوان آرمانی ايده‌آل برای فرمانروايان است كه برای آن ارزش و احترام زيادی قائلند. حقيقتاً منشور كورش متعلق به همه‌ی انسان‌ها و جزئی از ميراث همگانی است.

مدير موزه‌ی بريتانيا در پايان خاطر نشان كرد: هيأت امنای موزه‌ی بريتانيا مايل بودند شیء در مكان‌های مختلف مثل سازمان فرهنگی يونسكو و ممالک ديگر به نمايش گذاشته شود تا همگی بتوانند از آن اندرز بگيرند، پس ما خوشحاليم كه اين منشور در كشور كوروش بزرگ به نمايش گذاشته شده است.

» منبع: خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)

» مدیر موزه‌ی ملی ایران: منشور کورش، سند شعور ایرانیان است

رئيس کل موزه‌ی ملی ايران گفت: امروز ميزبان اعزاز گلی پخته، اما منشوری آموخته از آزادی و انسانيت هستيم، منشوری گلين به خط بابلی نوين در 44 سطر هستيم.

آزاده اردکانی که در آئين گشايش رسمی نمايشگاه منشور کورش سخن می‌گفت با اشاره به موزه‌ی ملی ايران، اين سرای کهن هشتاد ساله و ميراث‌دار انديشه‌ی وحدانيت، يکتاپرستی و هنر افزود: امروز ميزبان اعزاز منشوری گلين به خط بابلی نوين در 44 سطر هستيم، لوحی که مايه‌ی فخر و مباهات ماست، همان فرماني که کورش فرمانرواي نيمی از جهان برای رهانيدن و آزادی انسان‌ها نگاشت و به قول داريوش، پسر ويشتاسب نه تنها برای بابليان که برای جهانيان فرستاد.

وی در توضيح اين مطلب گفت: موزه‌ی ملي ايران، نزديک به چندين ماه است که به ‌رغم دشواري‌ها و دُژم کردی‌ها و سخت‌ انگاری‌ها در تلاش است اين لوح آزادی و نخستين منشور دفاع از حقوق بشر را در معرض و رؤيت مردم ايران زمين قرار دهد.

اين مقام مسئول، همچنين به دو لوح ارزشمند ديگر که در اين راستا کشف شده اشاره کرد و گفت: اين دو لوح، مؤيد منويات و آرمان‌های منشور فخرآفرين کورش است و اين الواح از آن جهت با اهميت بوده و هستند که نشان می‌دهند اين منشور تنها برای مردم شکست‌خورده از قدرت و مهابت ايرانيان نوشته نشده است.

به گفته‌ی اردکانی؛ آن‌چه خدمت‌گزاران عرصه‌ی ميراث فرهنگی کشور را واداشت که به بازگشت اين اثر تاريخی تلاشی مجدانه داشته باشيم، درخواست‌های مکرر هم‌وطنان، انديشوران و فرهنگ‌مداران کشور بود و خدای منان را سپاسگزاريم در اين امر ما را ياری کرد.

وی با بيان اين که ما مردمی سرافراز، متمدن، خيرخواه، صلح‌جو و عدالت‌خواه هستيم که همواره از مرز و بوم خود به پشتوانه‌ی سبقه‌ای به طول تاريخ به دفاع برخاسته‌ايم تصريح کرد: منشور کورش، سند شعور ايرانيان و يگانه گوهری است که شاهد و گواه انديشه‌‌های بلند و انسانی و نمودار روح آزادی و آزادی‌خواهی ماست.

» منبع: خبرگزاری میراث آریا