امروز، هفتم آبان‌ماه سال 1390 هجری خورشیدی برابر با بیست‌ونهم اکتبر 2011 میلادی است. دقیقاً دوهزار و پانصد و پنجاه سال پیش در چنین روزی، هنگامی که بابل توسط سپاهیان کورش بزرگ، شاهنشاه بلامنازع تاریخ ایران و جهان از یوغ اسارت نبونئید (دیکتاتوری که نوادگانش امثال زین‌العابدین‌بن‌علی و حسنی‌مبارک و معمر قذافی و علی‌عبدالله‌صالح و... هستند و بویی از حقوق بشر نبرده‌اند) آزاد شد، برگی از تاریخ ورق خورد و افتخاری به نام ایران و ایرانیان در صفحات تاریخ رقم خورد که تا قیامِ قیامت نه‌تنها مردمان و حاکمان ایران کنونی (که تنها یک‌سی‌ام آن عظمت است) بدان افتخار خواهند کرد بلکه حتی مردمان کشورهایی که روزی جزء این سرزمین آریایی بودند (از شرق یونان تا شمال هندوستان و از مصر و حبشه تا بحرین 40 ساله) بدان خواهند بالید و حتی بیگانگان جدیدالورود به عرصه‌ی معادلات سیاسی دنیا (نظیر ایالات متحده آمریکا و استرالیا و...) آن را حتی در ظاهر سعی دارند نصب‌العین خود قرار دهند؛ منشور حقوق بشر کورش بزرگ. سندی که حتی اگر در قرن بیست‌ویکم به آن عمل شود، 99% مشکلات انسان‌ها (از قبیل بی‌احترامی به ادیان، دیکتاتوری‌های طویل‌المدت و جنگ‌ها و...) حل خواهد شد و آن یک درصد هم با الگو قراردادن منش شاهنشاه هخامنشی (صلح‌دوستی و احترام به هم‌نوع و...) به کلی مرتفع خواهد شد. در ادامه مقاله‌ی مفصل و مستندی درباره‌ی تاریخچه و مفاد این استوانه (به قلم استاد دکتر رضا مرادی‌غیاث‌آبادی) و ترجمان بخش‌های نویافته را خواهید خواند؛ امید است که موجبات خشنودی شما سروران فراهم گردد. البته ناگفته نماند که امسال هم مانند سنوات گذشته شور و حال خاصی در فرارسیدن این روز بزرگ داریم اما نسبت به سال گذشته غم بزرگ‌تری هم در سینه داریم؛ زیرا دقیقاً یک‌سال پیش در چنین روزهایی آن شاهکار تاریخ بشریت در دامان پرمهر وطن آرام گرفته بود و هفتم آبان 1389 شادی‌مان دوچندان بود. امیدواریم که دوباره بتوانیم اعلامیه‌ی حقوق بشر کورش بزرگ را در وطن، نه برای چندماه بلکه برای همیشه ببینیم و ایرانی بودن خویش افتخار کنیم... ادامه‌ی مطلب

جمهوری اسلامی ايران يک نسخه از منشور كورش را به موزه‌ی فرهنگ‌های مكزيک اهدا كرد كه با استقبال مسئولان اين كشور قاره‌ی امريكا و بازتاب گسترده در رسانه‌های امريكای لاتين روبه‌رو شده است.

خبرگزاری «پرنسالاتينا كوبا» در اين زمينه از مكزيک گزارش داد: اين نسخه كه شباهت كامل به نسخه‌ی اصلی منشور كورش دارد، از سوی سفارت جمهوری اسلامی ايران در شهر مكزيكو به موزه‌ی مكزيک اهدا شده است.
نسخه‌ی اصلی منشور كورش از قرن نوزدهم در موزه‌ی بريتانيای لندن نگهداری می‌شود اما سال گذشته به مدت چندماه در اختيار موزه‌ی ملی ايران قرار گرفت و ميليون‌ها نفر در تهران از آن ديدن كردند.
بر اساس اين گزارش، «مهدی كريم» رايزن فرهنگی سفارت ايران در مكزيک، اين منشور را طی مراسمی رسمی تسليم مسئولان موزه‌ی مكزيک كرد.
موسسه‌ی ملی مردم‌شناسی و تاريخ مكزيک هم در بيانيه‌ای در اين زمينه اعلام كرد كه منشور كورش، يكی از مهم‌ترين آثار بابل قديم و اولين بيانيه‌ی حقوق بشر در تاريخ است و نسخه‌ی اهدايی ايران، از اين پس جايگاهی ارزنده در سالن جديد خاورميانه‌ی قديم موزه‌ی مكزيک خواهد داشت.
بر اساس اين گزارش، سالن يادشده هم اينک مراحل نهايی تزيين خود را طی می‌كند و به‌زودی به روی همگان گشوده خواهد شد.
پيش از اين، در سال 2007 ميلادی نيز نمايشگاهي تحت عنوان «سرزمين پارس؛ قطعه اي از بهشت»، ده‌ها قطعه از آثار باستانی و تاريخی ايران را به مدت 4 ماه در مكزيک به عنوان بزرگ‌ترين كشور اسپانيايی زبان با بيش از يكصدميليون نفر جمعيت به نمايش گذاشت كه با استقبال گسترده‌ی مردم اين كشور امريكای لاتين روبه‌رو شد.
«لئونل دوران» از مسئولان موزه‌ی ملی فرهنگ‌ها در مكزيک در گفت‌وگو با خبرنگاران با ابراز خرسندی از اهدای نسخه‌ی منشور كورش به اين كشور گفت: منشور كورش يكی از پرمعناترين و گوياترين آثار امپراتوری پارس طی سال‌های 550 تا 331 پيش از ميلاد است؛ دوره‌ای كه در آن، مردم ايران شاهد بيش‌ترين گسترش سرزمين خود تحت فرمانروايي كورش بزرگ بودند.
وی با تشريح ويژگی‌های منشور كورش خاطرنشان كرد كه اين منشور اولين پيمان حقوق بشر در طول تاريخ به شمار می‌رود و موزه‌ی مكزيک تلاش بسياری كرده است تا به نسخه‌ای از آن دست يابد.
خبر اهدای نسخه‌ی منشور كورش علاوه بر مكزيک و كوبا، در بسياری ديگر از رسانه‌های منطقه‌ی امریکای لاتین نیز بازتاب داشته استان. این رسانه‌ها در گزارش‌های خود، مطالبی مفصل درباره‌ی این منشور، ویژگی‌های آن و تمدن پارس به چاپ رسانده‌اند.

» منبع: خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران | ایرنا

این گزارش تاکنون طولانی‌ترین گزارش به رشته‌ی تحریر درآمده‌ی این وبلاگ (از لحاظ زمانی) است؛ از 23 شهریورماه 1389 تا 16 فروزدین‌ماه 1390. دلیل این طولانی شدن و سه‌گانه شدن هم، سه‌بار دیدار با تنها یادگار راستین ایران زمین، منشور حقوق بشر کورش بزرگ است؛ در 3 مقطع زمانی: آغاز، پایان مهلت اولیه و پایان مهلت تمدید شده. دلیل انتخاب این 3 روز (یک «آغاز» و دو «پایان») هم مقایسه‌ی رفتار و برخورد مسئولان موزه‌ی ملی ایران و مردم (متقابلاً) می‌باشد.

یـک: تنها یک روز از آغاز نمایش «عمومی» استوانه‌ای که تاریخ در مقابلش سر تعظیم فرو آورده می‌گذرد؛ برای مطمئن شدن از نشانی موزه، با مخابرات (118) تماس می‌گیریم؛ با اظهار تعجب کاربر (اپراتور) مواجه می‌شویم که «چه شده امروز همه سراغ موزه‌ی ملی را می‌گیرند؟». وارد خیابان «حافظ» که می‌شویم رایحه‌ی خوش اصالت و قدمت را می‌توان به خوبی حس و به راحتی انسان یاد «طهران قدیم» می‌افتد و اندکی (تنها اندکی) از «تهران جدید» می‌توان فاصله گرفت. با عنایت به سمت چپ رهسپار خیابان «سرهنگ سخایی» می‌شویم و می‌رسیم به خیابان یک‌طرفه‌ای که خودش یک تنه بار تمام اصالت این شهر و مردمانش را می‌کشد: «سی تیر». دیگر از ابتدای «سی تیر» تا موزه راهی نیست؛ پس باقی راه را پیاده طی می‌کنیم. همان‌طور که روح انسان با صدای دل‌انگیز پرندگان و مناظر خاطره‌انگیز ابنیه‌ی تاریخی نوازش داده می‌شود و جسم انسان با هوای «نسبتاً» کم‌تر آلوده‌تر مورد محبت قرار می‌گیرد، با حجمی از آجر روبه‌رو می‌شویم که می‌گویند بزرگ‌ترین نوعش در خاورمیانه و نخستین‌اش در ایران است و یادآور شکوه فراموش شده‌ی «طاق کسرا»ی عهد امپراتوری ساسانیان است؛ موزه‌‎ی ملی ایران. نگهبانی با اسلحه‌ی به ظاهر پُر، براندازت می‌کند و هنگامی که به سمت چپ متمایل می‌شوی خود را در مرکز آن «طاقِ» یادآور «کسرا»ی باستان می‌یابی و در همان هنگام تصاویر منشور کورش تو را حریص‌تر می‌کند برای ورود! با پرداخت یک‌هزار تومان وجه رایج مملکت (برای هر فرد) و دریافت دو بلیت 500 تومانی (!) و تحویل تمام اشیاء اضافه و به خصوص فلزی‌ات، و اندکی سبک شدن، با احساسی خاص (و برآمده از عمق تاریخ) پله‌ها را طی می‌کنی و وارد سالن اصلی موزه‌ی «ایران باستان» می‌شوی. از دروازه‌ای امنیتی عبورت می‌دهند و بعد توسط فردی مورد بازرسی بدنی قرار می‌گیری، مشکلی نیست و می‌روی. اگر پیش‌تر از این هم این‌جا آمده باشی متوجه اخلاق حسنه‌ی مسئولان و مأموران و خُلق و خوی «فرهنگی‌تر» شده‌ی مردم می‌شوی. نخست سالن پایین را به طور اجمالی چشم‌ می‌گردانی و می‌بینی همه چیز از صحنه‌ی بارعام خشایارشا و ولیعهدش (اردشیر یکم) تا لوح بَدَلی حمورابی سر جای خود هستند؛ خیالت راحت می‌‌شود (!) و می‌روی به سمت پلکان شبیه‌سازی‌شده‌ی تخت جمشید که تو را به سمت معشوق (!) راهنمایی می‌کند؛ پلکان‌هایی با دیوارهای تزیین شده به نقوش تخت جمشید. بالا که می‌رسی با نمایی از درگاه شرقی دروازه‌ی ملل مواجه می‌شوی. همه‌جا را با تصاویر نمادین از هخامنشیان (و به ویژه تخت جمشید) به همراه آیات مبارکه‌ی قرآن کریم آراسته‌اند. پس از وارسی سالن و مطالعه‌ی متون یه جلوی درب می‌رسی و پس از اندکی صبر (که واقعاً سخت است!) اجازه‌ی شرفیابی به حضور «یادگار پدر» را می‌گیری. با مشاهده‌ی استوانه، انگار تمام دنیا را به تو داده باشند، سعی می‌کنی با تمام قوا و با دو چشم اضافه (که روی هم می‌شود چهار چشم!) از آن‌چه روبه‌رویت هست لذت می‌بری. تا توانی طواف‌مانند دورش می‌گردی و به صدای راهنمای صوتی گوش می‌دهی. همه چیز خوب و مرتب است و صدای ناهنجاری هم از کسی و جایی بلند نمی‌شود که مانعت شود که گوش دهی. در کمال ناباوری پس از حدود 5 دقیقه بازدید به پایان می‌رسد. باز هم مسئولان با تو با احترام و اخلاق نیک رفتار می‌کنند. نگارنده به عنوان یک موزه‌گرد نسبتاً حرفه‌ای (!) تاکنون چنین نظمی و برخوردی و کنش و واکنشی را از موزه‌ای در خاک پاک ایران مشاهده نکرده بود.

دو: تنها چند روز تا پایان مهلت نمایش استوانه‌ی کورش مانده. این بار در حالی که اخبار ضد و نقیضی از احتمال تمدید نمایشگاه به گوش می‌رسد، با دلهره‌ای عجیب و حسرت این‌که دوباره قرار است تنها یادگار صاحب‌خانه از خانه دور شود، پا به خزانه‌ی ملی کشور می‌گذاری. این بار با فروشگاهی در سمت چپ ورودی موزه و درست روبه‌روی درب ورودی موزه‌ی «ایران باستان» مواجه می‌شوی که با انواع و اقسام یادگاری‌ها و با دکوری «باستانی» توجه‌ات را جلب می‌کند اما حیف که به زیبایی سردر ورودی موزه آسیب زده. همانند گذشته در تمام مراحل تهیه‌ی بلیت، تحویل وسایل، عبور از دروازه‌ی امنیتی و بازرسی بدنی با احترام و در برخی موارد صمیمیت خاصی مواجه می‌شوی. پا که به طبقه‌ی فوقانی می‌گذاری کماکان با همان صحنه‌ها مواجه می‌شوی و به همان منوال وارد سالن نمایش استوانه می‌شوی. اما این بار نگارنده شاهد یک حرکت بسیار زشت از سوی یکی از مأموران شد و آن هم صحبت کردن آن فرد در هنگام پخش صوت است. بدون توجه به این و آن لذت‌اش را می‌برد. پس از پایان وقت مقرر، نگارنده متوجه بحث یکی از بازدیدکنندگان «امروزیِ» نمایشگاه با یکی از مسئولان می‌شود؛ نگارنده نهایت سوءاستفاده را می‌کند و در همان سالن و بدون راهنمایی شخص به بیرون (و به قول راهنمای صوتی: احترام به حقوق سایرین!) همان‌جا پاسخش را می‌دهد. خوشبختانه بعدِ جنابش (در کمال تعجب) کسی نیست و خودش هست و خودش و بحث رو به اتمام با آن بازدیدکننده‌ی محترم. نگارنده خارج که می‌شود فرد خاطی را جایی گیر می‌اندازد و در کمال ناباوری شاهد عدم مقاومت و قبول اشتباه و عذرخواهی وی می‌شود و همین جای بسی تقدیر دارد.

سـه: تنها چند روز از عید نوروز گذشته و در ضمن تنها چند روز هم تا پایان مهلت تمدید شده‌ی نمایشگاه مانده. این بار هم با برخورد خوب و شایسته‌ی مسئولان مواجه‌ می‌شوی، اما نه همانند بار نخست؛ دلیل این امر هم یقیناً گذر زمان و کاهش انرژی خود افراد است؛ اما باز بهتر از همیشه است؛ ای کاش همیشه به همین منوال باشد. واپسین دیدارت را هم به امید تمدید مجدد و در نهایت ماندگاری مجددش در وطن به پایان می‎رسانی و آه می‌کشی و لعن و نفرین نثار همه‌ی کسانی که این فراردادهای «باستانی» ننگین‌تر از «ترکمانچای» را امضا کردند، می‌کنی؛ از قجری تا پهلوی. اما باز صدهزار شکر به شرف یونسکو و موزه‌ی بریتانیا و موزه‌ی ملی ایران که توانستند برای من و توی ایرانی این امکان دیدار با یگانه یادگار پدرمان، کورش هخامنشی را فراهم آوردند... . پایان

» تهیه‌ی گزارش: وبلاگ «امپراتوری بزرگ هخامنشیان»

سخنگوی سازمان ميراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری گفت: بر اساس تفاهم‌نامه‌ی صورت گرفته با موزه‌ی بريتانيا مدت نمايش منشور حقوق بشر کورش بزرگ در ايران 3 ماه ديگر تمديد شد.

حسن محسنی با اعلام اين خبر گفت: با توجه به استقبال بی‌نظير مردم و درخواست‌های مکرر دانشجويان، ‌دانش‌ آموزان،‌ تورهای گردشگری و اقشار مختلف مبنی بر تمديد زمان نمايش منشور حقوق بشر کورش بزرگ در ايران، اين موضوع از سوی مسئولان سازمان ميراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری پی‌گيری شده و بر اساس تفاهم‌های صورت گرفته با موزه‌‌ی بريتانيا اين اثر ارزشمند تا 18 فروردين‌ماه ميهمان موزه‌ی ملی ايران خواهد بود.

مدير کل روابط عمومی سازمان ميراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور افزود: تمديد نمايش منشور کورش تا پايان تعطيلات نوروزی فرصتی را فراهم می‌آورد تا هم‌وطنان ما از شهرهای مختلف ايران به تهران سفر کرده و از اين ميراث جاودان بازديد کنند.

وی در خصوص احتمال نمايش منشور در شيراز نيز افزود: مدت برگزاری اين نمايشگاه تمديد شده اما امکان انتقال آن وجود ندارد و اين استوانه‌ی تاريخی تا پايان مهلت مقرر در موزه‌ی ملی ايران به نمايش گذاشته خواهد شد.

منشور حقوق بشر کورش بزرگ 19 شهريورماه امسال برای مدت 4 ماه به موزه‌ی ملی ايران امانت داده شد. با اعلام رئيس کل موزه‌ی ملی ايران با نمايش آن رکورد موزه‌های کشور شکسته شده و بيش از 204 هزار نفر در مدت 4 ماه از اين موزه بازديد کرده‌‌اند.

استوانه‌ی کورش درسال 1285 طی کاوش‌های باستان‌شناس بريتانيايی آسوری‌تبار(هرمزد رسام) در بابل کشف شد. جنس اين استوانه گل رس فرآوری شده است و بر روی آن در 40 خط به زبان اکدی و به خط ميخی بابلی فرمان حقوق بشر کورش هخامنشی نوشته شده است.

اين اثر تاريخی نخستين منشور حقوق بشر نام گرفته و سازمان ملل آن را به شش زبان رسمی منتشر و بدلی از آن را نيز در مقر سازمان ملل متحد در شهر نيويورک قرار داده است.

نخستين بار عبدالمجيد ارفعی، استاد فرهنگ و زبان‌های خاور نزديک باستان منشور کورش را به زبان فارسی ترجمه کرد. در حال حاضر موزه‌ی بريتانيا در شهر لندن از اين استوانه‌ی گلي که بزرگ‌ترين نشانه‌‌ی روحيه‌ی بردباری در فرهنگ ايرانی است، نگهداری می‌کند.

» منبع: خبرگزاری میراث آریا

معاون رئيس جمهور و رئيس سازمان ميراث فرهنگی، صنايع دستی و گردشگری کشور گفت: درصدد مذاکره با موزه‌ی بريتانيا برای تمديد مهلت حضور منشور کورش در ايران هستيم.

حميد بقايی در حاشيه‌ی سومين سفر استانی هيأت دولت به استان سمنان با اشاره به تمديد مهلت نمايش منشور کورش در ايران گفت: بر اساس قراردادی که با موزه‌ی بريتانيا داشتيم اين مدت طی چند روز آينده به اتمام خواهد رسيد ولی در صدد مذاکره با موزه‌ی بريتانيا برای تمديد مهلت حضور اين منشور در ايران هستيم.

وی درباره‌ی استقبال از اين منشور اضافه کرد: با توجه به آمار ارائه شده و هم‌چنين محدوديت‌های فضايی موجود طی اين مدت نزديک به نيم ميليون نفر از منشور حقوق بشر کورش بازديد کردند.

معاون رئيس جمهور خاطرنشان کرد: اگر بتوانيم مدت زمان نمايش منشور کورش در ايران را تمديد کنيم قطعاً تلاش خواهيم کرد با در نظر گرفتن مکانی ويژه شرايط بازديد برای تمام علاقه‌مندان و مردم ايران را فراهم کنيم.

بقايی در ادامه‌ی اين سفر ضمن اشاره به بازديد‌هايی که از اين استان صورت گرفته است ،گفت: با توجه به اين‌که استان سمنان در مسير عبور و هم‌چنين در نزديکی تهران قرار گرفته سياست اصلی ما بحث گردشگری در استان سمنان است.

وی قابليت‌ها و جاذبه‌های گردشگری موجود در استان سمنان را بی‌نظير و فوق‌العاده خواند و افزود:‌ از جمله‌ی اين قابليت‌ها می‌توان به کوير، ‌جنگل‌ها،‌ مراتع، ‌امکانات تاريخی و رفاهی و روستاهای گردشگری اشاره کرد.

معاون رئيس جمهور اصلی‌ترين سياست پيش ‌رو در استان سمنان را افزايش ماندگاری مسافران و زائران حرم مطهر امام رضا(ع) در اين استان معرفی کرد و بيان داشت: هتل دربند مهدی‌شهر می‌تواند در اين راستا قابل استفاده باشد.

رئيس سازمان ميراث فرهنگی کشور با بيان اين‌که تبليغات و معرفی استان سمنان بسيار کم بوده است، تصريح کرد: اميدواريم بتوانيم معرفی اين استان را در شهرهای مختلف کشور به ويژه استان تهران بيش از اين داشته باشيم.

» منبع: خبرگزاری میراث آریا