امپراتوری بزرگ هخامنشیان

حمله‌ی اوباش کمیته‌ی نجات پاسارگاد به زنده‌یاد رجبی + پيوست‌هاى تازه

kuroshfans — Wed, 15 Feb 2012 17:59:00 GMT

صبح امروز آقای دکتر جلیل دوستخواه ایمیلی را همراه با پیغامی دردمندانه و غم‌بار برایم فرستادند که حاکی از مطالب زننده و سخیفی بود که اراذل و اوباش و چماقداران کمیته‌ی نجات پاسارگاد درباره‌ی استاد زنده‌یاد پرویز رجبی منتشر کرده بودند:

«دکتر رجبی که صاحب تالیفات و ترجمه‌های با اهمیتی چون هزاره‌های گمشده و از زبان داریوش بود، و می‌توانست در قلمرو تاریخ و فرهنگ ایران چهره‌ای ماندگار از خود به یادگار بگذارد، متأسفانه در سال‌های پایانی عمر خود، و احتمالاً به دلیل بیماری‌های سخت، رسماً با حکومت اسلامی همراه شد و به تاریخ‌زدایی و ستیز علیه فرهنگ سرزمین‌مان پرداخت. مطالب او در ارتباط با تنگه بلاغی، پاسارگاد، تخت‌جمشید و سعی در سرپوش گذاشتن بر اعمال و رفتار ویرانگرانه‌ی دولت و هم‌چنین گفته‌های او در روزنامه‌ی اعتماد، انتقاد شدید تاریخ‌شناسان و علاقه‌مندان به فرهنگ ایران را برانگیخت. او در این گفته‌ها سعی داشت که تاریخ قبل از اسلام ایران را وارونه نشان دهد و حمله‌ی اعراب به ایران را موجه و مفید جلوه دهد. دکتر رجبی هم‌چنین سال های آخر عمر خویش را در برنامه‌ی صداوسیمای حکومتی به عنوان کارشناس تاریخی فعال بود». در بخش دیگری از همین گفتار، استاد رجبی را همکار آقای پورپیرار معرفی کرده‌اند.

صفت «اراذل و اوباش» که برای این عده به کار برده‌ام، نه از باب توهین و تحقیر که اتفاقاً از روی احترام است و نخواستم صفت زشت‌تری را که لایقش هستند، به کار ببرم. چون حتی اراذل و اوباش و چاقوکش‌ها و چماقداران و قداره‌بندان نیز این اندازه جوانمردی را دارند که رو در روی کسی بایستند و چاقویش بزنند. این اندازه پست و ترسو و بی‌مقدار نیستند که صبر کنند تا پس از مرگ کسی و در حالی که هنوز کفنش خشک نشده، چاقویش بزنند. آنان اگر ذره‌ای شرف اوباش را داشتند، در زمان حیات آن بزرگوار چنین عبارت‌هایی را به کار می‌بردند و نه درست در روز تشییع جنازه‌اش. آنان اگر ذره‌ای شرف اوباش را داشتند، لااقل امضای خودشان را زیر نوشته می‌گذاشتند و نه امضای کمیته را که مسئولیت آن به عهده‌ی همه‌ی کسانی که روزی به امیدی به آن کمیته وابستگی نشان دادند، گذارده نشود و از اسم همگان سوءاستفاده نگردد. هر چند که بعید می‌دانم به جز آن دو نفر کذا (یعنی خانم شکوه میرزادگی و آقای اسماعیل نوری علاء) کس دیگری در آن کمیته خیلی بین‌المللی باقی مانده باشد. امیدوار است اگر کسی باقی‌مانده است، از آنان بخواهند که اطلاعیه‌های با امضای کمیته را بدون اطلاع دیگران منتشر نکنند تا موجب بدنامی برای اشخاص ثالث نشود.

پیش از این در نوشته دیگرم به نام «ایران رجبی را از دست داد» توضیح دادم که دکاندارانی که تاریخ را ابزار عوام‌فریبی خود می‌دانند و پژوهش‌های واقعگرایانه استاد رجبی را مطابق با منافع خود نمی‌دیدند، چگونه با روش و روندی یکسان او را آزار دادند و تهمت زدند و محاکمه و یا تهدید به محاکمه کردند. از حسن اتفاق یکی از کسانی که استاد رجبی را بارها به دادگاه کشید، همان آقای ناصر پورپیرار بود که این اوباش کمیته پاسارگاد او را همکار استاد رجبی معرفی کرده‌اند.

اینان این اندازه شهامت و شرافت را نداشتند که بگویند خشم ما از استاد رجبی به این دلیل است که در فریبگری‌هایی که بر سر سد سیوند به راه انداختیم، آلت دست ما نشد و بارها گفت و نوشت که «آرامگاه کورش غرق نمی‌شود». حال پس از پنج سال که از آبگیری سد سیوند می‌گذرد و همه‌ی عالم و آدم دیدند و فهمیدند که آرامگاه کورش غرق نشد، و نیز دیدند و فهمیدند که کمیته‌ی نجات آلت دست پیمانکاران سازنده سد برای توجیه تعویق عملیات ساخت و ساز بوده است، و نیز دیدند و فهمیدند که چه کسی راست و چه کسی دروغ می‌گفت، بسی وقاحت و بی‌شرمی می‌خواهد که استاد را با چنین صفاتی خطاب کنند که به راستی شایسته‌ی خودشان است. بسی وقاحت می‌خواهد کسانی که با انحراف کوشش‌های واقع‌گرایانه در زمینه‌ی سد سیوند و کاوش‌های تنگه‌ی بلاغی، روند اعتراض‌ها را به غرق شدن آرامگاه و گمراهی‌های دیگر کشیدند و آرمان اصلی کوشندگان را تباه کردند، حال کاسه داغ‌تر از آش شوند (بنگرید به «سد سیوند، نگاهی گذرا به کوشش‌ها و حساسیت‌های میهن‌گرایانه» و «پاسداشت یادمان‌های باستانی»).

این روش دکانداران تاریخ‌فروش است که تاب تحمل یک مورخ مستقل و واقع‌گرا را ندارند. به خصوص دکاندارانی که مطاعشان فروش تاریخ و فرهنگ یک کشور است، بدون آن‌که حتی ذره‌ای آن را بشناسند. دلیل نشناختن همین بس که در کنار همین مطلب، مطلب دیگری با عنوان «کاخ کورش در حال ویرانی است» منتشر کرده‌اند و با استناد به عکسی مدعی شده‌اند که آبگرفتگی کاخ کورش در پاسارگاد موجب تخریب ستون‌های آن شده است. این در حالی است که آن عکسی که بدان استناد شده، کاخ خزانه تخت‌جمشید است و نه کاخ کورش در پاسارگاد.

کسانی که حتی از تشخیص تفاوت تخت‌جمشید و پاسارگاد عاجز هستند، کسانی که خواننده را تا این اندازه ابله فرض می‌کنند، کسانی که آگاهی‌های تاریخی و باستان‌شناسی‌اشان کم‌تر از یک کودک دبستانی است، کسانی که در سایتشان تا این اندازه مطالب سخیف و خنده‌دار و مسخره و آکنده از اطلاعات غلط منتشر می‌کنند، کسانی که «مشاور تاریخی و باستان‌شناسی‌اشان» از تشخیص اصالت داشتن یا نداشتن آن مومیایی کذایی عاجز است و خبرش را با بوق و کرنا منتشر می‌کنند، چگونه می‌توانند تا این اندازه وقاحت داشته باشند که در باره یک استاد برجسته ایران‌شناسی قضاوت و ارزش‌گذاری کنند؟ آن هم به گونه‌ای که انگاری نظر عمومی غالب جامعه و «تاریخ‌شناسان» است. انگاری همه‌ی جامعه چشم به زبان این کاسه‌به‌دستان اعانه جمع کن نشسته‌اند و اینان سخنگوی همگان هستند.

استاد رجبی صاحب ده‌ها عنوان کتاب در زمینه‌های متنوع ایران‌شناسی و تاریخ ایران، و نیز مترجم چندین اثر برجسته‌ی ایران‌شناسی بود. کسی که آثار او معیار تاریخ‌نویسی امروز ایران است. کسی که مجموع کتاب‌های منتشرشده‌اش سر به ده‌ها هزار جلد می‌زند و کم‌تر خانه‌ای در ایران است که نسخه‌ای از آثار او در آن نباشد. نمی‌دانم آیا آن حضرات و سرکار علیه که عادت دارند به راحتی به هر کسی که آلت دستشان نشود، هر انگی که دوست دارند را بچسبانند، آیا تاکنون چهره‌ی خودشان را در آینه اتاقشان تماشا کرده‌اند که ببینند اصلاً در حد و اندازه این حرف‌ها هستند یا نه؟ بنگرید در آینه چهره‌ی خودتان را.

امروزه در عصر اینترنت و با دسترسی وسیع همگان به اطلاعات، نمی‌توان چنین ادعای مسخره‌ای را به کسی نسبت داد و به مخاطبان بباوراند که رجبی سعی می‌کرد «حمله‌ی اعراب به ایران را موجه و مفید جلوه دهد». چرا که هیچ‌کس در هیچ کتاب و مقاله‌ی رجبی چنین چیزی را ندیده و نخوانده است. جوان امروز را نمی‌توان به این سادگی و با روش‌های کهنه فریب داد و فقط این خودتان هستید که مضحکه‌ی مردم می‌شوید و خواهند دانست که با چه موجوداتی حقه‌باز و نیرنگ‌بازی طرف هستند. یا بیاورید سند این حرف رجبی را از دل کتاب‌ها و مقالات و وبلاگش، و یا خجالت بکشید از مرده‌ای که در روز تشییع جنازه‌اش چنین در باره‌اش نوشتید.

نکند دچار توهم شده‌اید که رجبی مرده و قدرت دفاع از خود ندارد و وقت تاخت‌وتاز و لگدپرانی شماست؟ امان از این مدعیان کاسبکار سکولاریسم که بسا خطرناک‌تر و دروغ‌پردازتر و سرکوبگرتر از هر مکتبیِ ایدئولوژی زده‌ای هستند. آنانی که ایران را دکان امروز و سکولاریسم را دکان ذخیره فردا کرده‌اند.

و اما این فقط استاد رجبی نبود که آلت دست شمایان نشد. هیچ مورخ و باستان‌شناس صاحب‌نام و حتی گمنامی آلت دست شما نشد. حتی من نیز وقتی که با قضیه روز قلابی جهانی کورش که اولین بار آقای کیهانی‌زاده در آبان سال 1383 در روزنامه‌ی شرق مطرح کرد و بعدها دکان شمایان شد، همراهی نکردم، ابتدا ایمیل‌های قلابی مبنی بر حمایت من از چنین روزی برای دیگران فرستادید و سپس که به چنین زشت‌کاری‌ای اعتراض کردم، همین گونه تهمت‌ها را که به راستی لیاقت خودتان بود، نثار من کردید. نمی‌دانم شمایی که به دیگران به این راحتی چنین و چنان انگ‌هایی می‌زنید، از چه روی وقتی آقای ابراهیم نبوی با اسناد متقن و مکتوبی که در دسترس همگان است، در باره همین همکاری‌های شما با برخی حاکمان مطالبی نوشت، چنین و چنان برآشفتید؟ آیا اتهام زدن آن هم بدون سند و مدرک کاری پسندیده است و اتهام زدن با سند و مدرک ناپسند؟

همه‌ی این رفتارها نشان‌دهنده‌ی شکست شماست. نشان‌دهنده‌ی این‌که دکان تاریخ‌فروشی و میهن‌فروشی کمیته‌ی نجات پاسارگاد و بنیاد میراث پاسارگاد رو به تعطیلی است و یارانی که امیدی بدان بسته بودند، به مرور با واقعیت‌ها آشنا شده‌اند و آن‌ها را ترک کرده‌اند. از کاسه‌های دوره‌گردی و جمع‌آوری اعانه نیز ظاهراً مانند گذشته استقبالی نمی‌شود.

همین را می‌گویم و ادامه نمی‌دهم تا فرصتی دیگر: شایسته بود و شرف انسانی حکم می‌کرد تا این حرف‌ها را در زمان حیات استاد می‌نوشتید تا او با آن قلم متواضعانه و محبت‌آمیز و دوستانه‌اش که مطلقاً شبیه نثر و لحن من نبود، جوابتان را می‌داد (برای نمونه: «نامه به خانم شکوه میرزادگی»، «باز هم درباره‌ی سد سیوند»، «اشاره‌ای کوتاه به سد سیوند»، «پیام کورش بزرگ هخامنشی به من!». حال که چنین نکردید و همین اندازه انسانیت نداشتید، لااقل کاش به اندازه‌ی همان اراذل و اوباش شهامت و شرف داشتید و به مرده‌ای که کفنش خشک نشده و روز تدفینش بود، چاقو نمی‌زدید. خجالت بکشید. خجالت بکشید از تاریخ و فرهنگ کشوری که هیچ درباره‌ی آن نمی‌دانید و نمی‌فهمید که چنین اعمالی تا چه اندازه در فرهنگ ایران و آموزه‌های نیاکانی اهریمنی و پلید است. دور باد فرهنگ ستم‌دیده‌ی ایران از گزند شما ناجوانمردان کمین کرده در کمیته‌ی نجات پاسارگاد و بنیاد میراث پاسارگاد.

استاد رجبی زنده می‌ماند و قدر می‌بیند، چون زندگی‌اش را «خرج» ایران کرد. و شمایان از بین می‌روید و بی‌قدر می‌شوید، چون ایران را «خرج» دکان خود کردید. این را دیر یا زود همه خواهند دانست، چنان که تاکنون نیز بسیاری دانسته‌اند.

» پیوست ۱

پس از انتشار متن بالا و پس از این‌که این متن به لطف عده‌ای از دوستان و بزرگواران و از جمله استاد دوستخواه به اطلاع دیگر دوستان رسانده شد و با اعتراض‌های مکمل دیگری نیز همراه شد، اوباش پناه گرفته زیر نام کمیته‌ى نجات پاسارگاد، باز هم با امضای کمیته (که مسئولیت آن را به عهده‌ى همه‌ى اعضا می‌اندازد) حمله‌ى دیگری را ترتیب دادند و در مطلبی با عنوان «چرا دکتر رجبی قدر خویش ندانست» همان هتاکی‌ها را برای بنده نیز به کار بستند و حتی مرا جزو «قشون سایبری حکومت» دانستند (تو را به خدا برای انگ‌زنی یک کمی سلیقه و خلاقیت به خرج بدهید و بازار را خراب نکنید!). بدیهی است چنین واکنشی به این دلیل بوده که عاجز شده‌اند از آوردن سندی از کتاب‌ها یا مقالات یا وبلاگ استاد رجبی که نشان دهد آن بزرگوار «حمله‌ى اعراب به ایران را موجه و مفید دانسته است». خوشحالم که اینان نیز هم‌چون همه‌ى اوباشان و سرکوبگران و شعبان بی‌مخ‌های تاریخ فقط چماقداری و سرکوب را بلدند و جز نیروی مشت و بازو، نیرویی در مغز و اندیشه و خرد ندارند. جالب است که روش آنان هیچ تفاوتی با روش همان «قشون» ندارد و فقط نام‌ها و ظاهرسازی‌ها و نقاب‌های متفاوتی دارند. هر دوی آنان در مواجهه با هر مخالف و دگراندیشی، از چماق شکسته و پوسیده و نخ‌نمای انگ‌زنی بهره می‌جویند و هر مخالف و معترض و منتقدی را به دشمنی می‌چسبانند که خودشان از هر کس دیگر بدو نزدیک‌ترند. چه شباهت‌هایی و چه دُم‌خروس‌هایی!

به خاطر همین ناتوانی است که آن اوباش، با لینک دادن و سوءاستفاده از نقدهای پژوهشگران، خواسته‌اند تا آن نقدها را جوازی برای کارهای شرم‌آور خود کنند و ناجوانمردی خود را پشت نام آنان مخفی کنند و در سپر آنان سنگر بگیرند. اگر یک‌بار اعضای کمیته را خرج مقاصد خود کردند، این بار خواسته‌اند تا پای پژوهشگران را به میان حلقه‌ى تنهایی خود بکشند و سعی کنند تا آنان را قربانی زشت‌کاری‌های خود کنند. خواسته‌اند تا با تمسک به آنان، عمل خود را توجیه سازند و ابروی عروس را درست کنند، غافل از آن‌که آن را بدتر کرده و چشمش را هم کور کرده‌اند.

به راستی که این «قشون چماقدارِ سنگر گرفته پشت نام ایران و کورش» قادر به درک این نیستند که حریم نقد و پژوهش از هتاکی و پرونده‌سازی به دور است. هیچ‌یک از آن پژوهشگرانی که نقدی بر آثار استاد رجبی نوشته بودند، هرگز دست و قلمشان را به چنان زشت‌کاری‌ها نیالوده‌اند و جز به طریق انصاف و بیان نظرات، به راه دیگری نرفته‌اند. چنان که این نگارنده نیز بارها و از جمله در گفتار «قتل‌عام مردم اکد، به فرمان کورش یا نبونید؟» دیدگاه استاد رجبی را نقد و رد کرده بود و این گفتار و گفتارهای منتقدانه‌ى دیگران (چه درست باشند و چه نادرست، چه به نرمی باشند و چه به تندی) به هیچ عنوان جوازی برای حمله‌ى شخصی و تخریب شخصیت و کارهای فرومایه نیست. از نقدهای پژوهشگران، هرگز نمی‌توان جواز و سپر و پنجه‌بکسی ساخت برای مطامع دکانداران و ایران‌فروشان و تخریب‌گران فرهنگ ایران که زیر نام کمیته‌ى نجات پاسارگاد و بنیاد میراث پاسارگاد، پناه گرفته‌اند و معدود اعضای باقیمانده‌ى کمیته را سپر بلای خود می‌سازند.

دور باد فرهنگ ستم‌دیده ایران از یورش گرگ‌هایی که به پوست میش خزیده‌اند و پرچم سکولاریسم و حقوق بشر به دست گرفته‌اند. آیا این است آن حقوق بشری که شما خود را مدعی و مدافع آن می‌دانید؟ اگر قرار به تداوم چنین روش‌هایی باشد، پس حقوق بشر «شما» چه تفاوتی با حقوق بشر «این‌ها» دارد؟

» پیوست ۲ (پاسخ استاد جلیل دوستخواه به نارواگویی‌های کمیته‌ى نجات پاسارگاد و شعری در گرامیداشت آن زنده‌یاد)

دکتر پرویز رجبی، تاریخ‌نگار آگاه و روشنگری بود که ارزش‌های والای فرهنگ ایرانی را نیک می‌شناخت و در شناساندن آن‌ها به هم‌میهنانش و به جهانیان، سنگ تمام گذاشت و در سخت‌ترین و رنج‌بارترین سال‌های زندگانی‌ خود نیز دست از تلاش سازنده‌اش برنداشت.

ایرانیان قدردان و حق‌شناس نیز ارج او و والایی‌ کارش را به خوبی شناختند و او را بر سکوی افتخار ماندگاران تاریخ و فرهنگ ایران، جای دادند!

همو بود کو گشت ایران‌شناس / بر او باد از ایرانیان صد سپاس!
اگر چه نبودش جهان خودْ به کام / نه از راه ماند و نه شد سُست‌گام
در این راه دشوار پوینده شد / ز نَستوهی‌اش چرخْ شرمنده شد!
به کفْ شمع دانش، به دلْ شور کار / نه آرام بودش به جان، نه قرار
«پژوهنده‌ی روزگار نُخُست / گذشتهْ سَخُن‌ها همی بازْجُست»
پژوهید و کوشید و کاوید بس / که یابَد به گنج نیا دسترس
ز دیرینِگان بازْجوید نشان / هم از تلخْ‌کامان، هم از سرْخوشان
«که گیتی به آغاز چون داشتند / که ایدون به ما خوار بگذاشتند»
پس از پویش اندر نِشیب و فَراز/ پس از کوشش و کار و رنج دراز
بیاراست گنجی نو از باستان / که گوید به ما از نیا داستان
پژوهیم و یابیم ازیشان خبر / ز روز بزرگی، ز شام خطر
به ما گفت: ایران نه امروزی است / سزاوار ما دانشْ‌اندوزی است
بکوشیم و ایران‌شناسی کنیم / نه چون خیرگان ناسپاسی کنیم
یکایک به گنج نیا رو کنیم / نه افسون کنیم و نه جادو کنیم
کلید رهایی‌ی ما دانش است / جُزْ آن، هرچه باشد، همه کاهش است
«توانا بُوَد هرکه دانا بُوَد / ز دانش دل پیر، بُرنا بُودَ»
«به دانش، ز دانندگان راهْ جوی / به گیتی بپوی و به هرکس بگوی»
«ز هر دانشی چون سَخُن بشنوی / ز آموختن یک زمان نَغْنَوی»
«چو دیدار یابی به شاخ سَخُن / بدانی که دانش نیاید به بُن»
نگهداری‌ی میهنْ آیین ماست / پرستیدن آن، نه ما را سزاست
نه ما برتریم از کسان دگر / نه دیگرْ کسان، هم ز ما خوارتر

آن‌چه در پی می‌یابد (منظور مطلب ناروای کمیته‌ى نجات پاسارگاد در باره استاد رجبی)، خُرده فرمایشی دیرهنگام است و در زمانی نشر می‌یابد که دکتر رجبی دیگر نمی‌تواند نارواگویی‌ها را پاسخ گوید و نقش مار را از واژه‌ی «مار»، بازشناساند!

ناصر پورپیرار که در این نوشته، همکار دکتر رجبی قلمداد شده، همان کسی است که شکایتی رسمی و به ناحق از رجبی به دادگاه داد!

در برابر این شتابزدگی در حذف صورت مسأله‌ای به نام دکتر پرویز رجبی و مرده‌ریگ والا و ماندگارش، چه می‌توان گفت جز سخن یادمانی‌ نیما یوشیج:

« آن که غربال به دست دارد، از عقب کاروان می‌آید! »

جلیل دوستخواه
26 بهمن ماه 1390

» منبع: «پژوهش‌هاى ايرانى | رضا مرادى‌غياث‌آبادى»

ایران رجبی را از دست داد

kuroshfans — Mon, 13 Feb 2012 20:15:00 GMT

الآن دیــریــســت کــه بــا آغــوش بــاز
آن پــایـیـن رو بـه آسـمـان ایـسـتـاده‌ام

قطعه‌ای از «رباعی»، سروده‌ای از دکتر پرویز رجبی

آقای امید ایرانمهر- روزنامه‌نگار و از کوشندگان وب‌سایت تاریخ ایرانی- از نگارنده خواستند تا مطلبی به مناسبت درگذشت استاد زنده‌یاد پرویز رجبی بنویسم. با اینکه گمان نمی‌رود اکنون حال و هوای مناسبی برای این کار باشد و بتوان خود را از قید احساسات رها ساخت، اما دیرکرد نیز شایسته نیست و باید کوشید تا با رجوع به آنچه پیش از این در نوشته‌ها و سخنرانی‌ها درباره‌ی ایشان گفته بودم، یاد آن استاد بزرگوار را گرامی بدارم تا فرصتی مناسبت‌تر فراهم آید.

در این‌جا عامداً نمی‌خواهم به پیروی از کلیشه‌های معمول، اشاره‌ای به کلیات زندگی و دستاوردها و آثار ایشان بکنم. کسی که آن‌قدر با استاد رجبی و آثار او بیگانه باشد، که نیاز به شرح اجمالی برای آشنایی با او را داشته باشد، مخاطب نوشته‌ی من نیست و با نخواندن آن چیزی را از دست نخواهد داد.

پیش از این، خبر درگذشت استاد بزرگوار را با این جمله کوتاه و تلخ به اطلاع دوستان رساندم که «استاد رجبی امید ما بود» و نتوانستم چیزی بر آن اضافه کنم. آن جمله، یک تعارف یا تملق معمول نبود. بلکه عین واقعیتی بود که بلافاصله در آن لحظه به ذهنم خطور کرد. احساس کردم در کوره‌‌راه‌های تاریک و مهیب تاریخ تنها ماندم و چراغی که پرتوافشان راه‌های تیره و سنگِ نشان گذرهای محوشده بود، به خاموشی گرایید. او هم امید ما بود و هم چراغ راه. به امید نهیب‌های او بود که بی‌باکانه می‌نوشتم و پیش می‌رفتم. دلم خوش بود که کوتاهی‌ها و کجروی‌ها و گمگشتگی‌ها را با نقد و اعتراض‌های صریح و تند و آموزنده‌اش گوشزد می‌کند. دلم تنگ است برای نهیب‌ها و هشدارهای او.

جای خالی استاد رجبی را هر کسی نمی‌تواند پر کند. او از معدود مورخانی در طول تاریخ ایران بود که تاریخ را به خواست این و آن و برای پسند دیگران (و حتی برای پسند خودش) ننوشت. او سنت کهن تاریخ‌نویسی برای حاکمان، برای قدرتمندان، برای سیاسیون، و برای همه‌ی صاحبان قدرت و ثروت و نیرنگ را به کناری نهاد. او از تاریخ برای خود دکانی نساخت و کیسه‌ای ندوخت. او به دامان گروه‌ها و احزاب و گرایش‌ها و هر شخص دیگری که تاریخ و دستکاری‌های تاریخی را برای منافع خود نیاز دارند، در نغلطید. او هرگز آلت دست آنان نشد.

آشکار است که در جوامع مطلق‌گرایانه و پهلوان‌پنبه‌ساز که هر پدیده‌ای را یا سیاه کامل و یا سفید کامل می‌بینند، چنین روشی در تاریخ‌نگاری تا چه اندازه دشوار است و تا چه اندازه با واکنش‌های مخاطبان سطحی‌نگر روبرو می‌شود. اشخاصی که بنا به سنت دیرین، عادت به این دارند که بخشی از وقایع و شخصیت‌های تاریخی را برای خود تبدیل به قهرمان و بخشی دیگر را تبدیل به دیو کنند، اکنون شمشیرهای سرکوب را تیز می‌کنند. در جامعه‌ای که سوءاستفاده از تاریخ برای مقاصد و کسب‌وکارهای ایدئولوژیکی، حزبی و جناحی، رویه‌ای دیرین بوده و هر مورخی را به عنوان ابزاری در دست خود و در اختیار خود نگریسته‌اند، یک مورخ مستقل را نمی‌توانند تحمل کنند. استقلال استاد رجبی و دوری او از صاحبان پست و مقام به اندازه‌ای بود که در ابتدای یکی از کتاب‌های خود نوشته است: «بلندپایگانی که به مقام خود عشق می‌ورزند، از خواندن این کتاب پرهیز کنند».

روش آقای دکتر رجبی در تاریخ‌نگاری منصفانه و بدون حب و بغض و بدون در نظر داشتن منافع این و آن- چنان که انتظار می‌رفت- موجب خشم گروه‌ها و اشخاصی شد که هر چند در ظاهر با یکدیگر متفاوت و حتی متضاد بودند، اما در عمل وجه اشتراک‌های زیادی با یکدیگر داشتند. او را چه در آن زمان و چه در این زمان از دانشگاه اخراج کردند. عده‌ای در درون حاکمیت او را به‌گونه‌ای نسنجیده و عجولانه «برانداز نظام» قلمداد کردند. ترک‌انگاران او را «آریا‌پرست» و «شوونیست فارس» نامیدند که به هویت و اصالت ترک بودن خود پشت کرده است. آریاانگاران و کورش‌پرستان او را «دشمن ایران و نژاد پاک آریایی» خطاب کردند که آلت دست پان‌ترکان شده و به هویت و اصالت آریایی خود پشت کرده است. آنان که کوشش می‌کنند تا کل هویت تاریخی ایران را از آن بگیرند و هر دستاوردی در ایران باستان را منکر شوند، به بهانه‌ای او را به پای میز محاکمه کشیدند و رنج و آزارش دادند. از سوی دیگر و درست از لبه مقابل این قیچی، برخی از زرتشتیان (که عادت به جعل اسناد و بیان دروغ‌های تاریخی به نفع خود دارند) زشت‌ترین حملات را ترتیب دادند و در نهایت ایشان را تهدید به شکایت و کشیدن به پای میز محاکمه کردند.

همه‌ی این حملات به این دلیل بود که استاد رجبی فقط می‌خواست راست بگوید و راست بنویسد. می‌خواست مقید به منابع و اسناد تاریخی باشد. این بهایی بود که می‌بایست هم‌چون هر مورخ منصف و واقع‌گرای دیگری در مواجه با پیروان کژی و ناراستی پرداخت کند. جامعه‌ای که تاریخ را به چشم ابزاری برای مقاصد دیگر- و نه برای آموختن و تجربه‌اندوزی- می‌نگرد، مورخان را به راحتی تبدیل به قربانیان تاریخ می‌کند.

با همه‌ی این‌ها، استاد رجبی همواره خوشنود بود که جامعه‌ی امروز ایران، جامعه‌ای است که رو به فرهیختگی دارد و نمی‌توان همچون گذشته عموم مردم را با دروغ‌ها و جعل‌های تاریخی مصلحتی فریب داد. خشم مخالفان استاد رجبی نیز دقیقاً به همین خاطر بود که از سویی توان علمی پاسخگویی به او را نداشتند و از سوی دیگر قدرت و نفوذ او را در میان مردم بسیار بیش از خود می‌دانستند. در نتیجه به روش کهنه و نخ‌نمای «تخریب شخصیت» روی آورده بودند و به این نکته توجه نداشتند که این روش‌ها برای جامعه امروز ایران، روش‌هایی بسیار آشنا و آشکار است و نتیجه عکس به بار می‌آورد.

رجبی از نژادپرستی، قوم‌گرایی و هرگونه برتری‌طلبی بیزار بود. او انسان و جوامع انسانی را به طور عموم و در طول تاریخ قربانی جهانگشایان و مهاجمان می‌دانست. خواه آن جهانگشا اسکندر و چنگیز و تیمور باشد، و خواه کورش و محمود و نادر. او از نفس سلطه‌گری به هر اسمی و به هر شکلی بیزار بود. او دلخواه‌های خود را با تاریخ آمیخته نکرد و اگر هم در مواردی خاص نتوانسته باشد همه گزارش‌های تاریخی را به صراحت بگوید و بنویسد، اما چیزی بر آن‌ها اضافه نکرد. او در هیچ کجا از ابراز شک و تردید به صحت منابع تاریخی و دخل و تصرف‌های حاکمان خودداری نکرد و هر آنچه به نظرش باید گفته می‌شد را بی‌محابا می‌گفت. او چیزی را داشت که دانشگاه‌های ما معمولاً قادر به تعلیم آن نیستند: «بینش تاریخی». بینش تاریخی آن نیرو و توان ذهنی برای تشخیص راست و دروغ‌ها و تناقضات و جعلیات متون تاریخی است.

چنان که می‌دانیم استاد رجبی بجز اینکه مورخی توانا و صاحب‌سبک بود، منتقد اجتماعی و مترجم و شاعر نیز بود. او در میان همه کتاب‌ها و آثارش، بیش از همه به کتاب «سیمرغ» علاقه و دلبستگی داشت. این کتاب کوچک به اندازه‌ای برای ایشان عزیز بود که آنرا بهترین و دوست‌داشتنی‌ترین نوشته‌های خود می‌دانست. او در سیمرغ از چشم‌اندازهای سراسر برف و یخ می‌گوید، و از سپیدی فرشته‌های برفی و جاده‌ها و بیدها و پرندگان یخی.

استاد وبلاگی نیز داشت که مرتباً مطالب و نکته‌های تاریخی را در آن می‌نوشت. اما در حدود دو سال گذشته و پس از اندوهی که از هجمه‌های گوناگون و بخصوص تهدیدهای ناروای آریاپرستان و زرتشتی‌زدگان تا اندازه‌ای به ایشان دست داد، بیش‌تر به نوشتن شعر و ایجاز روی آورد. از همان زمان نیز بود که آن بیماری مهلک اندک‌اندک در جان ایشان بیش‌تر ریشه دواند. آن اشعار تا مدتی ادامه پیدا کرد تا این‌که از حدود یکسال پیش، چیز دیگری در وبلاگ ننوشت و فقط گاهی مطالب و نکته‌ها و شعرهای خود را از طریق ایمیل برای دوستان می‌فرستاد.

نوشتن درباره‌ی مردی که در طول 45 سال ده‌ها کتاب و صدها مقاله در باره ایران نوشته است، کاری نیست که از عهده‌ی هم‌چو منی ساخته باشد. تا اندازه‌ای جای خوشنودی است که آقای محسن رمضانزاده- کارگردان فیلم مستند «سیر اختران در فرهنگ ایران»- پیشنهاد این نگارنده را پذیرفت و گفتگوی مفصلی با استاد رجبی را ضبط کرد. این گفتگو یادگاری مهم و بی‌همتا از تصویر و صدا و نظرات استاد رجبی در واپسین دم‌های زندگی است.

افسوس که تألیف مجموعه‌ی چند جلدی «سده‌های گمشده» که در اواخر راه بود، ناتمام ماند. افسوس آن یک دست استاد که هرگز نمی‌توانست ننویسد، دیگر نمی‌نویسد. افسوس که دیگر بر «دیوار سفید روبرویی» چیزی نوشته نمی‌شود. افسوس که چراغ راه ما به خاک غلطید، در خاک آرمید، در آغوش زمین میهنی که تا آن اندازه دوستش می‌داشت، آرام گرفت. افسوس که جان استاد، آن جانی که مدت‌ها بود «رو به آسمان ایستاده بود»، چونان «سیمرغی» از «دنیای یخ‌زده» به آسمان درخشان پر کشید.

» منبع: «پژوهش‌هاى ايرانى | رضا مرادى‌غياث‌آبادى»

» مرتبط: درگذشت ایران‌شناسی که ایران را جور دیگری می‌شناخت | تاریخ ایرانی

به احترام استاد پرویز رجبی...

kuroshfans — Sun, 12 Feb 2012 19:22:00 GMT

به قول استاد رضا مرادی‌غیاث‌آبادی: «استاد رجبی امید ما بود»... روحش شاد و یادش گرامی باد

حفاظت از ميراث طبيعی در کنار ميراث تاريخی وظيفه‌ى همگان است

kuroshfans — Wed, 08 Feb 2012 10:56:00 GMT

مدير پايگاه ميراث جهانی بيستون گفت: ارتقای ارزش‌های طبيعی در کنار ارزش نهادن به جنبه‌های تاريخی از مهم‌ترين وظايف ميراثی است که بر عهده‌ی همگان قرار دارد.

«حسين راعی» افزود: محوطه‌ی جهانی بيستون از جمله محوطه‌هايی است که ارزش‌های تاريخی و ميراث طبيعی را توامان دارد.

وی تصريح کرد: در فرهنگ ايران‌زمين همواره کوه و آب از قداست بالايی برخوردار بوده‌اند و اساساً چنين بعد ارزشی، انسان ديروز را به نوشتن تاريخ خود سوق داده است.

اين مقام مسوول با اشاره به اين که سراب بيستون در اذهان عموم جايگاه ويژه‌ای دارد، يادآور شد: ارتقای ارزش‌های طبيعی در کنار ارزش نهادن به جنبه‌های تاريخی از مهم‌ترين وظايف ميراثی است که بر عهده‌ی همگان قرار دارد.

راعی اظهار داشت: اهميت دادن به جشن‌ها و مراسم‌ امروزی در بستر توانايی‌های محيط می‌تواند هم‌سو با جشن‌ها و آيين‌های کهن ايران‌زمين مطرح شود چرا که آيين‌های مذهبی بخش جدايی‌ناپذيری از تاريخ اجتماعی ايران‌زمين‌اند.

اين مقام مسوول افزود: اين نگرش، مسوولان ميراث فرهنگی را بر آن داشت تا با برگزاری جشنواره‌ی ماهی‌گيری امروز را به ديروز پيوند دهند و انسان منزوی از طبيعت را بيش از پيش با ارزش‌های طبيعی آشنا سازند.

وی گفت: اين جشنواره با رويکرد طبيعت‌گرايی در محوطه‌ی سراب بيستون برگزار شد. مهم‌ترين رويکرد اين جشنواره احترام به طبيعت بود و به همين دليل کليه‌ی ماهی‌های گرفته شده در جشنواره به مأمن اصلی خود يعنی برکه برگردانده شدند تا اين ذهنيت بيش از پيش مطرح شود که انسان می‌تواند با طبيعت و در کنار آن زندگی مسالمت‌آميزی داشته باشد.

» منبع: خبرگزاری میراث آریا

سد انبارگاه سازه هخامنشی استان کهگيلويه و بويراحمد

kuroshfans — Wed, 08 Feb 2012 10:41:56 GMT

مديرکل ميراث فرهنگی، صنايع دستی و گردشگری کهگيلويه و بويراحمد گفت: هر ساله در ايام نوروز «سد انبارگاه» با قدمت2500 ساله علاقه‌مندان به فرهنگ و تاريخ را مجذوب شکوه خود می‌کند.

«عليرضا ايزدی» با بيان اين مطلب اظهار داشت: با توجه به بررسی‌هایی که توسط کارشناسان انجام شده، قدمت سد انبارگاه به دوره‌‌ی هخامنشی می‌رسد. اثری بی‌بديل که هنر معماری و سدسازی ايران باستان را نشان می‌دهد.

وی تصريح کرد: اين سازه با مصالحی نظير تخت سنگ و با ملات ترکيبی از شفته آهک و گچ ساخته شده است که جهت بند‌ شرقی، غربی و مرکزی آن در بستر صخره‌ای و مسيل با گذشت ساليان متمادی از بين رفته است.

به گزارش ميراث‌آريا،‌ اين مقام مسوول ادامه داد: عرض سد انبارگاه 8 و طول آن 62 متر بوده که در فاصله‌ی يک کيلومتری جنوب روستای انبارگاه در سمت راست جاده منتهی به روستا قرار دارد.

ايزدی افزود: در ايام نوروز پيشنهاد می‌شود علاقه‌مندان به آثار باستانی و تاريخی از اين سد عهد هخامنشی ديدن کنند.

» منبع: خبرگزاری میراث آریا

آمريکا با سرقت هويت ملت‌ها به دنبال هويت جعلی برای خود است

kuroshfans — Tue, 07 Feb 2012 18:50:54 GMT

آبان‌ماه امسال مسوولان وقت سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی و گردشگری از پيگيری جدی دولت در بازگرداندن الواح خشتی دوره‌ی هخامنشی از آمريکا به ايران خبر دادند که به صورت غير قانونی در برخی از کشورهای غربی از جمله آمريکا نگهداری می‌شوند.

70 سال پيش تعداد زيادی لوح خشتی متعلق به دوره‌ی هخامنشی توسط مؤسسه‌ی شرق‌شناسی شيکاگو به طور امانت از ايران خارج شد و با وجود آن که قرار بود اين الواح 3 سال بعد به ايران بازگردانده شود با وجود گذشت 7 دهه از بازگشت اين اشيای تاريخی خبری نيست.

با پيگيری حقوقی دولت جمهوری اسلامی ايران در اين ارتباط و شکايت از آمريکا دادگاه نيز به نفع ايران رای صادر کرده است با اين حال دولت متخاصم آمريکا حاضر به بازگرداندن اين الواح ارزشمند و تاريخی نيست. به طوری که اين رفتار آمريکا با واکنش جدی سازمان ميراث فرهنگی کشور رو به رو شده است.

اظهار نظر در حالی صورت گرفت که چندي پيش دولت ايران موفق به بازگرداندن 18 شی تاريخی به سرقت رفته از ايران شد که قرار بود در يک حراجی در لندن به فروش برسد.

» حرکت حقوقی سازمان ميراث ‌فرهنگی

به دنبال کشف و بازگشت 18 شیء تاريخی به سرقت رفته از ايران آن هم با پيگيری‌های حقوقی همگان به ادامه اين حرکت ارزشمند سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی وگردشگری اميدوار شدند و رئيس جمهور نيز بر پيگيری حقوقی ايران در خصوص احقاق حق ملت ايران در صحنه‌های جهانی در ارتباط با بازگرداندن آثار تاريخی تاکيد و سازمان ميراث‌فرهنگی را موظف به اقدام‌های قانونی در اين زمينه نمود.

به دنبال دستور موکد رئیس‌جمهور تلاش‌های حقوقی سازمان ميراث‌فرهنگی برای بازگرداندن اشياء و آثار تاريخی از جمله الواح و کتيبه‌های دوره‌ی هخامنشی در آمريکا هم‌چنان ادامه يافت.

» لايحه‌ی ضد ايرانی سنای آمريکا

در حالی ‌که معاونت حقوقی سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی و گردشگری با تهيه‌ی لايحه و دستورالعمل‌هايی در خصوص راه کارهای بازگرداندن اشياء و آثار تاريخی به ايران است؛ سنای آمريکا روز گذشته بررسی لايحه‌ای پيشنهادی از سوی «سناتور منندز» را آغاز کرد که به گفته‌ی کارشناسان و علاقه‌مندان به آثار وتاريخ ايران زمين، اين لايحه يک لايحه‌ی ضد فرهنگی، ضد ايرانی و مغاير با مقررات و عرف ديپلماتيک در جهان است.

در حقيقت سنای آمريکا در اقدامی که در عرصه‌ی سياست به فرافکنی و «فرار رو به جلو» معروف است برای جلوگيری از رسيدن جمهوری اسلامی ايران به حق و حقوق قانونی خود و بازگرداندن آثار تاريخی به خصوص الواح هخامنشی لايحه‌ای را در دست بررسی دارد که بر اساس اين لايحه موزه‌ها و دانشگاه‌های آمريکا که دارای اشياء قديمی و تاريخی ايران از جمله کتيبه‌های تخت جمشيد هستند بتوانند آثار به سرقت رفته از ايران را به مزايده و حراج بگذارند.

به گفته‌ی کارشناسان اگر اين لايحه به تصويب نهايی برسد آثار مرتبط با تخت جمشيد چوب حراج خواهد خورد.

» واکنش‌ها به لايحه‌ی ضد ايرانی

پس از گذشت 24 ساعت از طرح اين لايحه‌ی ضد ايرانی در سنا واکنش‌ها و انتقادها از سوی مديران سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی و گردشگری، کارشناسان و علاقه‌مندان به آثار تاريخی و فرهنگی ايران، تعدادی از نمايندگان مجلس شورای اسلامی و حتی برخی از دولت‌مردان جمهوری اسلامی ايران آغاز شده و در حرکتی هم‌سو طرح اين لايحه‌ی ضد ايرانی در سنای آمريکا مردود شناخته شده است.

» بازی سياسی آمريکا

«مسعود اسکندری» معاون پارلمانی و امور هماهنگی استان‌های سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی و گردشگری با انتقاد از طرح اين لايحه‌ی ضد فرهنگی از آن به عنوان بازی جديد سياسی آمريکا عليه جمهوری اسلامی ايران ياد می‌کند.

او می‌گويد: اين يک بازی جديد سياسی از سوی آمريکاست که مطمئناً مانند تمامی بازی‌های سياسی اين کشور عليه جمهوری اسلامی ايران با شکست روبه‌رو خواهد شد.

وی می‌افزايد: اين که سنای آمريکا در لايحه‌ای به موزه‌ها و گالری‌های اين کشور اجازه‌ی فروش آثار و اشياء تاريخی ايران را می‌دهد يک حرکت ضد فرهنگی و اقدامی است که از عرف ديپلماتيک خارج است.

وی با بيان اين‌که حتی بر اساس مقررات بين‌المللی زمانی که کشور در جنگ به تصرف کشوری ديگر در می‌آيد نبايد به آثار فرهنگی و تاريخی کشور مغلوب آسيبی وارد شود ادامه می‌دهد: با اين حال سنای آمريکا قصد دارد لايحه‌ای را تنظيم کند که آثار تاريخی ايران زمين که بخشی از آن به صورت امانت از ايران خارج شده در گالری‌ها و موزه‌های اين کشور به حراج برسد.

وی خاطر نشان می‌کند: آمريکا مسايل سياسی را با مسايل فرهنگی در هم آميخته در حالی که اين دو کاملاً از هم جدا هستند.

اسکندری اضافه می‌کند: دولت آمريکا وقتی در تمامی جبهه‌ها اعم از جبهه‌های نظامی، سياسی و اقتصادی از ايران شکست خورده است رو به جبهه‌ی فرهنگی آورده که به طور حتم دراين جبهه نيز شکست خواهد خورد و اين لايحه نيز کارايی و دستاوردی برای دولت آمريکا در عرصه‌های بين‌المللی نخواهد داشت.

» نيش آمريکا به خودش

معاون ميراث‌فرهنگی کشور نيز با انتقاد شديد از طرح اين لايحه در سنای آمريکا می‌گويد: اين حرکت سنای آمريکا نشان دهنده‌ی عمق بی‌توجهی آن‌ها به عرف ديپلماتيک و مقررات بين‌المللی است.

«مسعود علويان صدر» می‌افزايد: ذات استثمار با روح تعالی فرهنگ درتضاد است و انديشه‌های والای فرهنگی جوامع و ملل مختلف را نمی‌پذيرد.

وی خاطر نشان می‌کند: اين رفتار آمريکايی‌ها نشان دهنده‌ی ضعف ديدگاه‌های آنان درباره‌ی آثار و مفاخر فرهنگی کشورهای مختلف دنياست.

معاون ميراث‌فرهنگی کشور با بيان اين‌که اين لايحه‌ی سنای آمريکا در حقيقت به ضرر خود آمريکا تمام می‌شود از سنای آمريکا به عنوان عقربی ياد کرد که وقتی راه گريزی پيدا نکند با نيش زدن به خودش خودکشی می‌کند.

وی خاطر نشان کرد: به طور حتم سازمان ميراث فرهنگی، صنايع دستی و گردشگری درمقابل اين لايحه بی‌کار نخواهد نشست و با تمام توان اقدامات حقوقی و قانونی را انجام خواهد داد.

علويان صدر يادآور شد: البته از سنای آمريکا بيش‌تر از اين نيز انتطاري نيست و مطئمن باشيد که اين لايحه نيز با شکست روبه‌رو خواهد شد.

» واکنش های حقوقی مجلس

لايحه‌ی ضد ايرنی آمريکايی‌ها در حالی در سنای آمريکا مطرح می‌شود که در فاصله‌ی کوتاه از مطرح شدن موضوع اين لايحه تعدادی از نمايندگان مجلس شورای اسلامی در ايران نيز به اين لايحه واکنش نشان داده‌اند.

«موسی قربانی» عضو کميسيون حقوقی و قضايی مجلس شورای اسلامی گفت: اين لايحه نمادی از رسوايی بيش از پيش آمريکا با حراج آثار باستانی ايران است.

وی گفت: طرح موضوع حراج آثار باستانی ايران برای فشار به ايران باعث رسوايی بيش از پيش آمريکا در عرصه‌ی بين‌الملل می‌شود، آيا با حراج اين آثار آمريکا قصد دارد نام «کارتر» را زير اشيای تاريخی ايران بنويسد؟

وی اظهار داشت: سرقت تاريخی و هويت ديرينه‌ی يک ملت از ناحيه‌ی کسانی اتفاق می‌افتد که خود فاقد اصالت هستند و آن‌ها بی‌هويتی خودشان را قبول دارند و با اين کارها می‌خواهند هويت جعلی برای خود بيابند.

قربانی ادامه داد: رفتار آمريکايی‌ها به اين معناست که قصد دارند هويت کشورهای متمدن را بدزدند تا وقتی خودشان مثل متمدن‌ها نمی‌توانند بشوند لااقل کشورهای متمدن به سطح آن‌ها نزول پيدا کنند(!!).

عضو کميسيون قضايی مجلس گفت: ادعای غربی‌ها مبنی بر اين‌که تحريم‌ها برای فشار به ملت ايران است تا در باب هسته‌ای تسليم شوند چه ارتباطی به حراج آثار باستانی ايران می‌تواند داشته باشد آن‌ها نه دنبال مسائل حقوقی و نه کارشناسی هستند بلکه فقط می‌خواهند ملت ايران را اذيت و خاطر آن‌‎ها را مکدر کنند وگرنه حراج آثار باستانی ربطی به مسائل هسته‌ای ندارد و اين هم تاکيدی بر واهی بودن ادعاهای آمريکايی‌‌ها است.

» گزارش: مهدی ارجمند

» منبع: خبرگزاری میراث آریا

بيانيه‌ی مهم سازمان ميراث فرهنگی در محکوميت سناريوی مضحک آمريکایی‌ها در حراج آثار تاريخی ايران

kuroshfans — Tue, 07 Feb 2012 18:18:35 GMT

به دنبال اقدام غير ديپلماتيک سنای آمريکا در تهيه‌ی لايحه‌ی حراج آثار تاريخی ايران که می‌توان از آن به عنوان يک سرقت بزرگ فرهنگی نام برد، معاون ميراث فرهنگی کشور با صدور بيانيه‌ای اين اقدام خصمانه‌ی دولت آمريکا که نمادی از ضديت با فرهنگ مردم جهان و مخدوش کردن هويت تاريخی آنان است را محکوم کرد.

در بيانيه‌ی سازمان ميراث فرهنگی آمده است:

اقدام غير ديپلماتيک و مضحک سنای آمريکا در تهيه‌ی لايحه‌ی حراج آثار تاريخی ايران و برخورد غير فرهنگی اين دولت با اموال فرهنگی بی‌نظير کشورمان، که جلوه‌هايی غنی از تمدن بشری را در خود حفظ کرده‌اند،‌ به روشنی بيانگر حوزه‌ی خصمانه‌ی آن کشور نسبت به جمهوری اسلامی ايران است.

اين اقدام، که در ادامه‌ی سياست‌های واهی آمريکا در اعمال فشار هرچه بيش‌تر به ملت شريف ايران قرار دارد، بيش از هر چيز،‌ نشان از بی‌خبری اين کشور مدعی تمدن از فرهنگ و عدالت و صلح است.

تمدن حداکثر 250 ساله آمريکا سابقه‌ای سنگين از اقدامات ضد بشری و ضد فرهنگی را از کارنامه‌ی ننگين خود دارد؛ برده‌داری، برده‌کشی، استثمار فرهنگی و اجتماعی،‌ تبعيض نژادی در هر دو نوع سنتی و مدرن و حمله‌ی نظامی به کشورهای ديگر، تنها بخشی از اين اقدامات ضد بشری‌اند.

در مقابل،‌ فرهنگ چند هزار ساله‌ی کشورمان مفاهيمی ارزشمند هم‌چون عدالت، برابری انسان‌ها،‌ صلح، و آزادی انديشه را به جامعه‌ی جهانی عرضه داشته است، مفاهيمی که آمريکای جهان‌خوار تاب تحمل مواجهه با آن‌ها را ندارد. طی اين پيشينه‌ی بلند و پر فراز و نشيب تاريخی، ملت شريف ايران،‌ بارها و بارها، اثبات کرده است که هيچ نيروی متخاصمی، هيچ‌گاه نتوانسته خللی در اراده‌ی‌ آهنينش وارد آورد.

از کشوری هم‌چون آمريکا نيز، انتظاری بيش از اين نمی‌رود که برای حفظ موقعيت حباب‌وار خود، تمام توان سياسی و نظامی خويش را، ‌به خيال واهی نابودی اين پشتوانه‌های فرهنگی غنی، به ميدان بياورد. اما اين خيالی پيش نيست، و اراده‌ی آهنين ملت شريف و فرهنگی ايران، که با ارزش‌های والای اسلامی مزين گشته، هيچ‌گاه اين اجازه را به اين کشور نخواهد داد.

سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی و گردشگری با وقوف کامل به محتوای کنوانسيون و مجموعه‌ی قوانين و مقررات بين‌المللی در اين حوزه،‌ قوياً بر اين موضع بر حق پای می‌فشارد که طبق مفاد کنوانسيون 1970 با عنوان «جلوگيری و ممنوعيت خروج، ورود، و انتقال مالکيت اموال فرهنگی»، هرگونه دخل و تصرف در اين حق قانونی کشور ايران، اقدامی غيرقانونی بوده، و مصداق بارز سرقت اموال فرهنگی می‌باشد. اين سازمان، هم‌چنين، طبق مفاد کنوانسيون صدرالاشاره، بدين‌وسيله، کشورهای عضو اين کنوانسيون را به حمايت از اين موضع بر حق دعوت می‌نمايد.

در عين حال، سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی و گردشگری اعلام می‌نمايد که، در مرتبه‌ ارگان‌ متولی پاسداری از ميراث فرهنگی ايران اسلامی، هم‌چون گذشته، و حتی با موضعی قوی‌تر، موضوع استرداد اموال فرهنگی ايران در کشور آمريکا را از مجاری قانونی بين‌المللی پيگيری کرده، و‌ هم‌چنين تمامی توان خود را در جلوگيری از به فرجام رسيدن اين لايحه‌ی ننگين به کار خواهد بست.

» علويان صدر معاون ميراث فرهنگی کشور

» منبع: خبرگزاری میراث آریا

لايحه‌ی سنای آمريکا راه به جايی نمی‌برد

kuroshfans — Tue, 07 Feb 2012 18:01:47 GMT

معاون حقوقی سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی و گردشگری با اشاره به بررسی لايحه‌ی اجازه حراج آثار و اشيای تاريخی موجود ايران در موزه‌ها و گالری‌های آمريکا گفت: آنچه که مسلم است اين است که اين لايحه راه به جايی نخواهد برد.

«اميد غنمی» با بيان اين مطلب با انتقاد از طرح اين لايحه در مجلس سنای آمريکا که به لايحه‌ی ضد ايرانی و ضد فرهنگی معروف شده است افزود: ارائه‌ی اين لايحه در سنای آمريکا مهر تاييدی بر هويت فرهنگی از دست رفته‌ی دولتمردان آمريکا است.

وی اظهار داشت: ارائه‌ی اين لايحه هويت فرهنگی از دست رفته‌ی مقامات آمريکايی را تاييد می‌کند.

وی گفت: بايد توجه داشت که دولت آمريکا پيش از اين نيز قوانين و لوايحی را در خصوص توقيف يا حراج ساير آثار فرهنگی ايران به تصويب رسانده بود که موفق به اجرای آن نشد.

وی خاطر نشان کرد: اگر اين قوانين در جايی نيز اجرايی شده بود دولت جمهوری اسلامی ايران به شدت با آن برخورد و جلوی اجرای اين قوانين را گرفته است.

معاون حقوقی سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی و گردشگری با بيان اين که آثار و اشيای تاريخی و فرهنگی ايران در هر کجای دنيا که باشند متعلق به جامعه بشری است يادآور شد: با اين حال جمهوری اسلامی ايران اجازه‌ی تصرف اين اشياء و آثار را به فرصت‌طلبان و سودجويان نخواهد داد.

غنمی تاکيد کرد: سازمان ميراث‌فرهنگی، صنايع‌دستی و گردشگری به طور جدی پيگير احقاق حقوق خود در صحنه‌های بين‌المللی است.

» منبع: خبرگزاری میراث آریا

قوانين بين‌المللی اجازه‌ی حراج آثار ايرانی را به آمريکا نمی‌دهد

kuroshfans — Tue, 07 Feb 2012 17:54:00 GMT

در حالی گفته می‌شود يک سناتور آمريکايی لايحه‌ای برای فروش آثار تاريخی ايران به سنای اين کشور داده‌است که اين تصميم بر خلاف ماده‌ی 27 کنوانسيون وين است. به گفته‌ی يک حقوقدان، قوانين بين‌المللی اجازه‌ی فروش آثار تاريخی ايران را به آمريکا نمی‌دهد. از سوی ديگر صحت اين خبر هنوز تائيد نشده و منبع آن چندان موثق نيست.

در حالی خبر نه چندان موثق گروهی از ايرانيان ساکن آمريکا از تلاش يکی از سناتورهای اين کشور برای تصويب لايحه‌ای در سنا برای حراج آثار تاريخی ايران منتشر شد که به گفته‌ی حقوقدانان، قوانين بين‌المللی چنين اجازه‌ای به هيچ کشوری در دنيا نمی‌دهد که آثار کشور‌های ديگر را به فروش برساند.

چند ساعت قبل خبر اقدام تازه‌ی يکی از سناتورهای آمريکا برای تصويب لايحه‌ای در سنای اين کشور روی خروجی يکی از خبرگزاری‌ها قرار گرفت. هرچند صحت اين خبر هنوز تائيد نشده و منبع آن چندان موثق نيست، اما به گفته‌ی يکی از حقوقدانان حوزه‌ی ميراث فرهنگی، سنای آمريکا از معاهدات بين‌المللی مطلع است و نمی‌تواند قوانينی بر خلاف آن تصويب کند.

«محمدعلی دادخواه»، وکيل پايه يک دادگستری و مطلع حوزه‌ی ميراث فرهنگی دراين‌باره گفت: «طبق ماده‌ی 27 کنوانسيون وين هيچ کشوری نمی‌تواند به بهانه‌ی قوانين داخلی، حقوق ساير کشورها را ناديده گرفته و اقدام به حراج آثار تاريخی آن کشور کند. بر اين اساس آمريکا حتی در صورت تصويب چنين لايحه‌ای،‌ نمی‌تواند هرگز آثار تاريخی ايران در موزه‌های آمريکا را به حراج بگذارد».

به گفته‌ی وی از آن‌جايی که به طور حتم اعضای سنا و سناتورهای آمريکا از اين قبيل قوانين مطلع هستند، ارسال لايحه‌ای برای تصويب فروش آثار تاريخی ايران دور از ذهن بوده و يا اگر ارسال شده بسيار عجيب است.

دادخواه تاکيد کرد قوانين مربوط به حقوق بشر که آمريکا و ايران آن را امضاء کرده‌اند مانع ديگری در نقض حقوق قوانين بين‌المللی ايران از سوی آمريکا و فروش آثار تاريخی کشور است.

هم‌چنين گفته می‌شود در صورت تصويب چنين لايحه‌ای، يونسکو و قوانين مربوط به ميراث جهانی هم نمی‌گذارد اين لايحه اجرايی شود.

طی چندسال گذشته بخش حقوقی سازمان ميراث فرهنگی تلاش‌هایی را برای بازگرداندن کتيبه‌های تخت‌ جمشيد که سال‌ها قبل به رسم امانت از ايران خارج شده و در دانشگاه شيکاگو نگهداری می‌شود آغاز کرده بود. هرچند اين تلاش‌ها تاکنون به نتايج قابل قبولی که منجر به بازگردان آثار شود،‌ نرسيده ‌است.

اسناد و مدارک نشان ‌می‌دهد که از سال 1307 بسياری از اشيايی که طی کاوش‌های باستان‌شناسی به خصوص از سوی پرفسور هرسفلد انجام شده بود، از ايران خارج شده‌است. اين باستان‌شناس نزديک به 4 هزار کتيبه را به منظور مطالعات تحقيقاتی به رسم امانت به دانشگاه شيکاگو فرستاد اما تاکنون اين آثار به رغم تلاش‌های بسيار از سوی حقوقدانان به ايران بازنگشته است.

به گفته‌ی دادخواه، اکنون تفکر جديدی در دنيا در حال تصويب است که آثار تاريخی هر کشوری به زادگاه آن بازگردد. هرچند که برخی از مخالفان معتقدند که تعدادی از کشورها مانند عراق و افغانستان و... به دليل شرايط سياسی و ناامنی‌های کنونی که دارند نمی‌توانند از آثار تاريخی خود نگهداری کنند. با اين‌حال، دکترين و ديدگاه غالب در دنيا، اين است که هر اثر تاريخی اگر در ساير کشورها نگهداری می‌شود، بايد به سرزمين اصلی خود برگردد که اين دکترين به بازگشت فرزند به مادرش معروف است.

ماجرای فروش آثار تاريخی ايران، شامل کتيبه‌های برج و باروی تخت ‌جمشيد که در دانشگاه شيکاگو به رسم امانت نگهداری می‌شود به سال‌ها قبل بازمی‌گردد. حدود سال‌های 1384 اسرائيل تلاش‌هايی را برای فروش اين آثار تحت عنوان غرامت آغاز کرد که در سال 1388 طی حکمی از سوی دادگاه فدرال آمريکا ناکام ماند. گفته می‌شود حکم اين دادگاه برگشت‌ناپذير است.

» منبع: خبرگزارى ميراث فرهنگى

براى سراينده‌ى «از خون جوانان وطن»؛ عارف قزوينى

kuroshfans — Sun, 22 Jan 2012 11:00:00 GMT

امروز دوم بهمن‌ماه 1390 مصادف است با هفتاد و هشتمين سالروز وفات شاعر ملى‌گراى معاصر، ابوالقاسم عارف قزوينى؛ كه به قول خودش:

اندر وطن كسى كه ندارد وطن، منــم / از بهر آن وطن كه نشد آن ِ من، منــم

اندر لّحّد كسى كه بدرّد كفن به تن / وز بعد مرگ ِ خويش ندارد كفن، منــم

آن كشور خــراب كزو روح در عذاب / وآن مملكت كه جان ز وى اندر محن، منــم

آن كس كه عيش‌گاه جــم و كيقبــاد و كى / از بهر او شده است چو بيت‌الحزن، منــم

آن كس كه در قمار در اين دور ِ روزگار / بدنقشيش ببرد سوى باختن، منــم

آن كس كه در ميانه‌ى مردم به سوى خُلق / بدخُلقيش كشيد سوى سوءظن، منــم

آن كس كه هم‌چو مور به لغزنده طاس ِ فكر / از دستن حسّ خويش بُوَد در لگن، منــم

آن مرد با تعصب و غيرت كه زندگى / كرده است در فشار ز درد وطن، منــم

عـــارف قسم به مى، تو بميرى، به ذاتِ عــشــق / اين‌ها كه گفته‌ام، تو ببين مرگِ من، منــم؟

شاعرى كه از روزگار روى خوش نديد (از درون خانواده تا بطن جامعه) و قلبش فقط براى ايران و آزادى ايران مى‌تپيد و عمرش را به پاى ايران وقف كرد. متولد سال 1257 خورشيدى به شماره شناسنامه‌ى 23548 كه صادره‌ى سال 1304 خورشيدى بود (به استناد سازمان ثبت احوال كشور) و پدرش بنابر گفته‌ى خودش ملاهادى وكيل بود كه نه از پدر و نه از مادر به سبب اختلافات هميشگى و به قول خود عارف كه چونان دو ببر خشمگين بودند، خوش اقبالى نصيبش نشد.

حسن ختام بحث را هم اختصاص مى‌دهيم به آخِرين بيتى كه در لحظه‌ى مرگش خواند و پس از آن كالبد سراينده‌ى «از خون جوانان وطن» روى در نقاب خاک كشيد:

سپــاسم به درگاه يــزدان پــاک / كه پــاک آمدم، پــاک رفتم به خــاک