همیشه گفته می‌شود که نوشتن یادگاری بر روی آثار و ابنیه‌ی تاریخی عملی زشت و ناپسند است و باید از آن پرهیز کرد. اما گاهی اوقات بعضی یادگاری‌ها دیگر یک «یادگاری» معمولی که تنها تأثیرش موجب تکدر خاطر بازدیدکنندگان و علاقه‌مندان به تاریخ است، نیست؛ بلکه این یادگاری‌ها، «یادگار» نخستین پژوهشگرانی هستند که به تخت جمشید آمده و پرده از راز این بنای شکوهمند برداشتند و آن را نسبتاً کامل از زیر خاک(یا به قول دوست‌داران تاریخ: تنها امانت‌دار تاریخ) بیرون آوردند و آن را پیش چشمان آیندگان قرار دادند. دلیل دیگری که به اهمیت این یادگاری‌ها افزوده خود نویسندگان این یادگاری‌ها هستند که همه‌شان در آن روزگار از سفیران، وزیران و ثروتمندان معروف غرب هستند که از حدود سه دهه‌ی پیش پا به تخت جمشید گذاشتند. نام نویسندگان این یادگاری‌ها عبارتند از:

یادگاری‌های دیواره‌ی سمت چپ: سرجان ملكم، سروان ويليام كمپبل، سروان جى كول بروک، جى. بريجز، هارفرد جونز، جيمز موريه، ا.چ. ويلويک، تى. شريدن، جى. سوزرلند، سروان جان مكدونالد.

يادگارى‌هاى ديواره‌‌ی سمت راست: استنلى، نيويورک هرالد، گوبينو، تكسيه، لابوردونه، ف. لاگيش، اچ. اليس، ستوان مونتايث، ستوان ليندزى، ستوان پوتينگر، اس. مانستى.

و قديمى‌ترين اسامى عبارتند از: كارستن نيبور (1765) و دبليو فرانكلين (1787).

تـوجـه: یک موقع نروید به امید آن که روزی، روزگاری یادگاری‌تان به تاریخ بپیوندد، یادگاری بنویسید!