خواستم همانند «فاطمه، فاطمه است»ات وصفت کنم دیدم مرا توان وصفت نیست، خواستم بگویم شریعتی معلم ما است، استاد ما است، روشن فکر ما است،... شریعتی شهید ما است، دیدم حتی به روش خودت هم نمی‌توانم وصفت کنم، اما همین قدر بگویم که روز تولدت(12 آذر 1312) روز شادی ما و روز شهادتت(29 خرداد 1356) روز عزای ما است، ما این دو روز را به عشقت در تقویم مشخص کرده‌ایم و به احترامت در زادروزت رخت سپید و در سالروز پروازت، رخت عزا بر تن می‌کنیم تا شاید بتوانیم قطره‌ای از اقیانوس بی‌کران علاقه‌مان به معلم شهیدمان را ادا کنیم، یا أیها الناس! سی و سه سال است که دیگر در بین ما نیست اما این قدر دوری‌اش برایمان غیر قابل باور است که هنوز باور نکرده‌ایم سی و سه سال است رفته است، انگار سی و سه ثانیه پیش خبر مرگ مشکوکش را که اول می‌گفتند حمله‌ی قلبی مسببش بوده و بعداً معلوم شد به دست عوامل ساواک به شهادت رسیده را شنیده‌ایم، دکتر! این تقلید کوکورانه‌ی ما را ببخش و حلالمان کن و این تقلب کودکانه‌مان را نادیده بگیر: «این‌ها همه هست و این همه شریعتی نیست، شریعتی، شریعتی است...».