اگر تاكنون به تخت جمشيد مسافرت كرده باشيد متوجه شده‌ايد كه در تمامى پلكان‌ها و بيش‌تر قسمت‌های درونى كاخ‌ها(كه هنوز سالم مانده و قابل تشخيص است) و همچنين در سردر آرامگاه كورش بزرگ در پاسارگاد(كه اكنون قابل تشخيص نيست) گل‌هاى 12 پرى(معروف به نیلوفر آبی یا لوتوس) نقش شده‌اند كه دلايل مختلفى مبنى بر خوب بودن و مقدس بودن آنها بيان شده كه مهم‌ترين آنها اين است: بر اساس اعتقادات زردشتیان نطفه‌ی زرتشت درون گل نیلوفر شکل گرفته پس گل لوتوس مقدس است و نیز عدد 12 جزء معدود اعدادى است كه به 4 عدد تک رقمى قابل تقسيم است(2 و 6 و 3 و 4) و عددى است كه هم عدد ماقبل آن(11) فقط به يک و خودش قابل تقسيم است و هم عدد بعد آن(13) فقط به يک و خودش قابل تقسيم است.

همانطور كه گفته شد عدد 12 براى ايرانيان قديم به ويژه در عصر هخامنشيان بسيار عدد خوب و جالبى بوده اما بحث بعدى ما عدد 13 است، كه متأسفانه در كشور ما عددى نحس محسوب مى شود؛ اين مسئله را غربى‌ها(به علت اين‌كه خودشان به نحسى اين عدد اعتقاد داشتند) وارد كشور ما كردند و عملاً يک تهاجم فرهنگى به راه انداختند. در حالى كه در جامعه‌ی ما(به ويژه در عصر هخامنشيان) اعتقاد بر اين بوده كه انسان در سيزدهمين روز از پيدايش آفرینش و از پيوند خوردن ساقه دو گياه سبز و نازک(منظور سبزه‌اى است كه هنوز در سفره هفت سين وجود دارد) به وجود آمده و به همين دليل سيزدهمين روز از سال نو را جشن مى‌گرفته‌اند و براى اين كه آن سال برايشان سرچشمه‌ی موفقيت‌ها شود ساقه دو گياه(سبزه) را به هم گره مى‌زدند و اگر دخترانى كه ديگر وقت ازدواجشان بود و از خداوند شوهرى خوب را طلب مى‌كردند، اين كار را با دقت و وسواس بيش‌ترى انجام مى‌دادند. پس بياييم روز 13 فروردين را به خاطر نحسى به دامن طبيعت نرويم، بلكه به خاطر پاكى اين روز به دامن طبيعت رفته و اين روز را جشن بگيريم.