این گزارش تاکنون طولانی‌ترین گزارش به رشته‌ی تحریر درآمده‌ی این وبلاگ (از لحاظ زمانی) است؛ از 23 شهریورماه 1389 تا 16 فروزدین‌ماه 1390. دلیل این طولانی شدن و سه‌گانه شدن هم، سه‌بار دیدار با تنها یادگار راستین ایران زمین، منشور حقوق بشر کورش بزرگ است؛ در 3 مقطع زمانی: آغاز، پایان مهلت اولیه و پایان مهلت تمدید شده. دلیل انتخاب این 3 روز (یک «آغاز» و دو «پایان») هم مقایسه‌ی رفتار و برخورد مسئولان موزه‌ی ملی ایران و مردم (متقابلاً) می‌باشد.

یـک: تنها یک روز از آغاز نمایش «عمومی» استوانه‌ای که تاریخ در مقابلش سر تعظیم فرو آورده می‌گذرد؛ برای مطمئن شدن از نشانی موزه، با مخابرات (118) تماس می‌گیریم؛ با اظهار تعجب کاربر (اپراتور) مواجه می‌شویم که «چه شده امروز همه سراغ موزه‌ی ملی را می‌گیرند؟». وارد خیابان «حافظ» که می‌شویم رایحه‌ی خوش اصالت و قدمت را می‌توان به خوبی حس و به راحتی انسان یاد «طهران قدیم» می‌افتد و اندکی (تنها اندکی) از «تهران جدید» می‌توان فاصله گرفت. با عنایت به سمت چپ رهسپار خیابان «سرهنگ سخایی» می‌شویم و می‌رسیم به خیابان یک‌طرفه‌ای که خودش یک تنه بار تمام اصالت این شهر و مردمانش را می‌کشد: «سی تیر». دیگر از ابتدای «سی تیر» تا موزه راهی نیست؛ پس باقی راه را پیاده طی می‌کنیم. همان‌طور که روح انسان با صدای دل‌انگیز پرندگان و مناظر خاطره‌انگیز ابنیه‌ی تاریخی نوازش داده می‌شود و جسم انسان با هوای «نسبتاً» کم‌تر آلوده‌تر مورد محبت قرار می‌گیرد، با حجمی از آجر روبه‌رو می‌شویم که می‌گویند بزرگ‌ترین نوعش در خاورمیانه و نخستین‌اش در ایران است و یادآور شکوه فراموش شده‌ی «طاق کسرا»ی عهد امپراتوری ساسانیان است؛ موزه‌‎ی ملی ایران. نگهبانی با اسلحه‌ی به ظاهر پُر، براندازت می‌کند و هنگامی که به سمت چپ متمایل می‌شوی خود را در مرکز آن «طاقِ» یادآور «کسرا»ی باستان می‌یابی و در همان هنگام تصاویر منشور کورش تو را حریص‌تر می‌کند برای ورود! با پرداخت یک‌هزار تومان وجه رایج مملکت (برای هر فرد) و دریافت دو بلیت 500 تومانی (!) و تحویل تمام اشیاء اضافه و به خصوص فلزی‌ات، و اندکی سبک شدن، با احساسی خاص (و برآمده از عمق تاریخ) پله‌ها را طی می‌کنی و وارد سالن اصلی موزه‌ی «ایران باستان» می‌شوی. از دروازه‌ای امنیتی عبورت می‌دهند و بعد توسط فردی مورد بازرسی بدنی قرار می‌گیری، مشکلی نیست و می‌روی. اگر پیش‌تر از این هم این‌جا آمده باشی متوجه اخلاق حسنه‌ی مسئولان و مأموران و خُلق و خوی «فرهنگی‌تر» شده‌ی مردم می‌شوی. نخست سالن پایین را به طور اجمالی چشم‌ می‌گردانی و می‌بینی همه چیز از صحنه‌ی بارعام خشایارشا و ولیعهدش (اردشیر یکم) تا لوح بَدَلی حمورابی سر جای خود هستند؛ خیالت راحت می‌‌شود (!) و می‌روی به سمت پلکان شبیه‌سازی‌شده‌ی تخت جمشید که تو را به سمت معشوق (!) راهنمایی می‌کند؛ پلکان‌هایی با دیوارهای تزیین شده به نقوش تخت جمشید. بالا که می‌رسی با نمایی از درگاه شرقی دروازه‌ی ملل مواجه می‌شوی. همه‌جا را با تصاویر نمادین از هخامنشیان (و به ویژه تخت جمشید) به همراه آیات مبارکه‌ی قرآن کریم آراسته‌اند. پس از وارسی سالن و مطالعه‌ی متون یه جلوی درب می‌رسی و پس از اندکی صبر (که واقعاً سخت است!) اجازه‌ی شرفیابی به حضور «یادگار پدر» را می‌گیری. با مشاهده‌ی استوانه، انگار تمام دنیا را به تو داده باشند، سعی می‌کنی با تمام قوا و با دو چشم اضافه (که روی هم می‌شود چهار چشم!) از آن‌چه روبه‌رویت هست لذت می‌بری. تا توانی طواف‌مانند دورش می‌گردی و به صدای راهنمای صوتی گوش می‌دهی. همه چیز خوب و مرتب است و صدای ناهنجاری هم از کسی و جایی بلند نمی‌شود که مانعت شود که گوش دهی. در کمال ناباوری پس از حدود 5 دقیقه بازدید به پایان می‌رسد. باز هم مسئولان با تو با احترام و اخلاق نیک رفتار می‌کنند. نگارنده به عنوان یک موزه‌گرد نسبتاً حرفه‌ای (!) تاکنون چنین نظمی و برخوردی و کنش و واکنشی را از موزه‌ای در خاک پاک ایران مشاهده نکرده بود.

دو: تنها چند روز تا پایان مهلت نمایش استوانه‌ی کورش مانده. این بار در حالی که اخبار ضد و نقیضی از احتمال تمدید نمایشگاه به گوش می‌رسد، با دلهره‌ای عجیب و حسرت این‌که دوباره قرار است تنها یادگار صاحب‌خانه از خانه دور شود، پا به خزانه‌ی ملی کشور می‌گذاری. این بار با فروشگاهی در سمت چپ ورودی موزه و درست روبه‌روی درب ورودی موزه‌ی «ایران باستان» مواجه می‌شوی که با انواع و اقسام یادگاری‌ها و با دکوری «باستانی» توجه‌ات را جلب می‌کند اما حیف که به زیبایی سردر ورودی موزه آسیب زده. همانند گذشته در تمام مراحل تهیه‌ی بلیت، تحویل وسایل، عبور از دروازه‌ی امنیتی و بازرسی بدنی با احترام و در برخی موارد صمیمیت خاصی مواجه می‌شوی. پا که به طبقه‌ی فوقانی می‌گذاری کماکان با همان صحنه‌ها مواجه می‌شوی و به همان منوال وارد سالن نمایش نمایش استوانه می‌شوی. اما این بار نگارنده شاهد یک حرکت بسیار زشت از سوی یکی از مأموران شد و آن هم صحبت کردن آن فرد در هنگام پخش صوت است. بدون توجه به این و آن لذت‌اش را می‌برد. پس از پایان وقت مقرر، نگارنده متوجه بحث یکی از بازدیدکنندگان «امروزیِ» نمایشگاه با یکی از مسئولان می‌شود؛ نگارنده نهایت سوءاستفاده را می‌کند و در همان سالن و بدون راهنمایی شخص به بیرون (و به قول راهنمای صوتی: احترام به حقوق سایرین!) همان‌جا پاسخش را می‌دهد. خوشبختانه بعدِ جنابش (در کمال تعجب) کسی نیست و خودش هست و خودش و بحث رو به اتمام با آن بازدیدکننده‌ی محترم. نگارنده خارج که می‌شود فرد خاطی را جایی گیر می‌اندازد و در کمال ناباوری شاهد عدم مقاومت و قبول اشتباه و عذرخواهی وی می‌شود و همین جای بسی تقدیر دارد.

سـه: تنها چند روز از عید نوروز گذشته و در ضمن تنها چند روز هم تا پایان مهلت تمدید شده‌ی نمایشگاه مانده. این بار هم با برخورد خوب و شایسته‌ی مسئولان مواجه‌ می‌شوی، اما نه همانند بار نخست؛ دلیل این امر هم یقیناً گذر زمان و کاهش انرژی خود افراد است؛ اما باز بهتر از همیشه است؛ ای کاش همیشه به همین منوال باشد. واپسین دیدارت را هم به امید تمدید مجدد و در نهایت ماندگاری مجددش در وطن به پایان می‎رسانی و آه می‌کشی و لعن و نفرین نثار همه‌ی کسانی که این فراردادهای «باستانی» ننگین‌تر از «ترکمانچای» را امضا کردند، می‌کنی؛ از قجری تا پهلوی. اما باز صدهزار شکر به شرف یونسکو و موزه‌ی بریتانیا و موزه‌ی ملی ایران که توانستند برای من و توی ایرانی این امکان دیدار با یگانه یادگار پدرمان، کورش هخامنشی را فراهم آوردند... . پایان

» تهیه‌ی گزارش: وبلاگ «امپراتوری بزرگ هخامنشیان»

در طی چند روز گذشته حرف و حدیث‌های فراوانی مبنی بر سیستم روشنایی تخت جمشید مطرح شد که پس از چند روز تحقیق سرانجام غائله به خیر و خوشی تمام شد و تمام اخبار مربوط به این ماجرا را برای شما خوبان آماده کرده‌ایم که در زیر می‌خوانید:

» آغاز معرکه: اظهار نظر مدیر کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری فارس

یک‌شنبه بیست و یکم شهریورماه 1389، روزی بود که بسیاری از علاقه‌مندان تاریخ و فرهنگ ایران سال‌‌ها بود منتظرش بودند، یعنی رونمایی از نمایشگاه منشور حقوق بشر کورش بزرگ در موزه‌ی ملی ایران؛ یکی از باشکوه‌ترین و پرحاشیه‌ترین مراسم‌های چند سال اخیر، که با حضور ریاست جمهوری؛ دکتر محمود احمدی نژاد، رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری؛ مهندس حمید بقایی، مدیریت موزه‌ی بریتانیا؛ نیل مک گریگور، مدیریت موزه‌ی ملی ایران؛ آزاده اردکانی و رئیس دفتر ریاست جمهوری؛ مهندس اسفندیار رحیم‌مشایی برگزار شد. البته ناگفته نماند که از مراسم مزبور، برداشت‌های سیاسی گوناگونی هم شده که بعداً بدان خواهیم پرداخت. تصاویری انتخاب شده از خبرگزاری میراث آریا و خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) را پیشکش می‌کنیم.

دریـافـت | Download

روز گذشته منشور حقوق بشر کورش بزرگ با حضور جان ادوارد کرتیس، آزاده اردکانی، حمید بقایی و سایر مقامات موزه‌های ملی ایران و ملی بریتانیا و مسئولان بلندپایه‌ی میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در محفظه‌ی شیشه‌ای مخصوص خود جای گرفت و امروز بعد از ظهر هم با حضور ریاست جمهوری اسلامی ایران، دکتر محمود احمدی نژاد نمایشگاه بازدید عمومی از این اثر افتتاح می‌شود. تصاویری از جانمایی منشور حقوق بشر کورش بزرگ از خبرگزاری میراث آریا و خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) گردآوری کرده‌ایم که می‌توانید فایل Zip شده‌ی آن از لینک زیر دانلود کنید:

دریـافـت | Download

همان‌ طور که مستحضر هستید نمایشگاهی از تاریخ یکم فروردین ماه 1389 در موزه‌ی ملی ایران جهت نمایش آثاری که تاکنون کم‌تر در ایران در معرض نمایش قرار گرفته‌اند یا حتی اصلاً نمایش داده نشده‌اند برپا شده است و تا یکم اردیبهشت‌ماه همه روزه از ساعت 9 صبح تا 20 شب در معرض دید علاقه‌مندان می‌باشد. در این نمایشگاه 150 شیء تاریخی از 23 نمایشگاه بین المللی(از جمله: ایتالیا، آلمان، اسپانیا، بریتانیا، فرانسه، اتریش، ژاپن، کره‌ی جنوبی و ترکیه) برگزیده شده و در معرض نمایش عمومی قرار گرفته‌اند. قدمت این اشیاء هم از دوره‌ی پارینه سنگی تا دوران قاجاریه است.

به گفته‌ی مهندس حمید بقایی(رییس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری): بسیاری از این آثار برای نخستین بار در پی تقاضای مردم در ایران به نمایش گذاشته شده است.

آزاده اردکانی؛ سرپرست موزه‌ی ملی ایران هم با اشاره به این که این نخستین باری است که از نورهای متمرکز در نمایش آثار در موزه ملی ایران استفاده شده است؛ گفت: این روش در عین زیبایی ضرری برای اشیای درون ویترین‌ها ندارد.

جهت دریافت تصاویر مربوط به این نمایشگاه که از خبرگزاری میراث آریا انتخاب شده‌اند، از لینک‌های زیر استفاده کنید:

دریـافـت | Download