این هم از دوست‌مان! حالا مدام بگویید ما حامی مردم مظلوم افغانستان هستیم و در رسانه‌هایتان مدام اعلام کنید حامد کرزای با مقامات‌مان دست دوستی داد! با عرض پوزش از خوانندگان محترم و گرامی: آیا شما یا متوجه نیستید یا خود را زدید به آن راه(که به نظر می‌آید دومی درست است!) به خدا افغانستانی که روزی روزگاری مردمانش به عنوان کارگر و پایین‌ترین قشر جامعه در کشور ما کار می‌کردند، دیگر از ترس ایالات متحده‌ی آمریکا هم که شده روابطش را دارد با ما کم می‌کند و علیه ما کار می‌کند! چون می‌داند اگر بخواهد در برابر سخنان تند و غیر دیپلماتیک مسئولان‌مان، واکنشی نشان ندهد به ضرر کشور ضعیف و عقب مانده‌اش است! ای مسئولان! حداقل به خاطر مردم و به خاطر ایران زمین هم که شده قدری از خشونت‌تان را کم کنید. یادتان رفته؟ درباره‌ی اسرائیل سخن گفتید، ظرف کمتر از سه ماه فیلم موهن 300 را ساختند، بعد آن یک شب با پادشاه را ساختند و بعد آن سنگسار ثریا میم و خدا چهارمی را به خیر کند! فکر کردید همه مثل خودتان نسبت به سفر و گردشگری و فرهنگ و تاریخ بی‌اهمیت‌اند؟ این قدر بی‌تدبیر رفتار کردید که تعداد گردشگرمان حتی از امارات هم کمتر شد! این قدر بی‌برنامه شدید که خبر ورود تعداد معدودی گردشگر(نمونه‌ی اخیرش کشتی کریستف کلمب) در صدر اخبار داخلی قرار می‌گیرد مجری خبر هم آن را با افتخار و غرور خاصی بیان می‌کند(اما حیف که جز سرافکندگی چیز دیگری ندارد)! نمونه‌ی آخر این بی‌برنامگی‌تان هم شد پخش فیلم ضد ایرانی 300 در تلویزیون افغانستان! به خدا رفتار دیپلماتیک و فرهنگی، غیر شرعی و موافق اهداف استعمار نیست! چه می‌شود شما به جای این که بگویید «هر کس بخواهد به حق ملت ایران تجاوز کند ما با همین چاقوهای زنجان دست و پای‌شان را قلم می‌کنیم» بگویید «ملت ما پاسخ تجاوز شما را می‌دهند»؟ ببینید کشور دوست(!) و همسایه‌مان افغانستان را؟ چقدر نسبت به محتوای این فیلم ضد ایرانی تسلط کامل داشته که حتی آن را به زبان پشتو ترجمه و آن را در تلویزیون‌اش پخش کرده! به خدا اگر حضرت امام خمینی(ره) هم زنده بود موافق چنین سیاست‌های تهاجمی‌ای‌ نبود، این کار به ضرر کشور است، شما را به آن خدایی که روزی هفده مرتبه مقابلش به خاک می‌افتید قسم کوتاه بیایید، بگذارید آن شکوه و عظمت ایران برگردد!

» خبر پخش این فیلم را از خبرگزاری فارس انتخاب و به محضر شما خوبان تقدیم می‌کنیم:

شبكه تلويزيونی لمر(آفتاب) اين فيلم را به زبان پشتو دوبله و روز گذشته(27 فروردین‌ماه 1389) پخش كرده است.
پخش اين فيلم در شبكه‌ی خصوصی افغانستان در حالی است كه روابط فرهنگی مثبتی بين ايران و افغانستان وجود دارد.
بنابراين گزارش، «زاک اسنايدر»، كارگردان هاليوودی در فيلم جنگی، تاريخی «300» تلاش كرده تا روايت تاريخی مبارزه‌ی خشايارشاه یکم، پادشاه ايران با «لئونيداس»، شاه اسپارت را به تصوير بكشد.
در اين واقعه‌ی تاريخي خشايارشاه با هزاران هزار نيروی تا دندان مسلح به اسپارت حمله می‌كند و «لئونيداس» با 300 سرباز در صدد دفاع از مرز و بوم خود بر می‌آيد.
«زاک» در اين فيلم اگرچه يک واقعيت تاريخی را به تصوير می‌كشد ولی آنچه كه مهم است اين است كه اين كارگردان هاليوودی ايرانيان را افرادی خونريز، غيرمتمدن و در مقابل «يونانيان» را افرادی بسيار غيور، شريف و دلاور معرفی كرده است.

رييس سازمان ميراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری گفت: در اقداماتی كه برای نمايش منشور كورش بزرگ در ايران انجام شد، سازمان ميراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری مبلغی را حدود 300هزار دلار در موزه‌ی ملی ايران هزينه كرد و قصد داريم، پرداخت اين هزينه را از موزه‌ی بريتانيا درخواست كنيم.

حميد بقايی ادامه داد: در اين هفته، با يكی از مسئولان انگليسی در تهران جلسه‌ای تشكيل می‌شود. قصد داريم، درباره‌ی موضوع نفرستادن منشور كورش به ايران با او صحبت كنيم.

وی افزود: سازمان ميراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در نامه‌ای، از موزه‌ی بريتانيا به‌دليل نفرستادن منشور كورش بزرگ به ايران به يونسكو شكايت كرده است...[متن کامل]

عمليات مستندنگاری آب‌نماهای باغ‌شاهی واقع در باغ شاهی مجموعه‌ی ميراث جهانی پاسارگاد يکی از قديمی‌ترين باغ‌های ايرانی انجام شد.

مدير پايگاه ميراث جهانی پاسارگاد ضمن بيان اين مطلب افزود: مستندنگاری آب‌نماهای باغ‌شاهی شامل پلان بلوک‌بندی، پلان جزئيات و نماها و مقاطع تک‌تک بلوک‌های تشکيل‌دهنده‌ی آب‌نماها انجام شد و هم‌اکنون در آرشيو مجموعه‌ی ميراث جهانی پاسارگاد موجود است.

محمد نصيری حقيقت در ادامه خاطر نشان کرد: همچنين مطالعاتی در مورد چگونگی سيستم آبرسانی و آبياری باغ توسط آب‌نماها انجام شده است.

وی اضافه کرد: بخشی از اين آب‌نماها در ضلع شمال غربی کاخ اختصاصی پس از مطالعات و تهيه‌ی طرح مرمت توسط کارشناسان و مرمتگران پايگاه ميراث جهانی پارسه ـ پاسارگاد، مرمت شد.

نصيری با بيان اين که آب‌نماهای باغ شاهی بيش از 1100 متر طول دارد بيان داشت: اين آب‌نماها نشان‌دهنده‌ی وضعيت اوليه‌ی گذرگاه‌ها، درختان و چمنزارها در باغ هستند.

وی با اشاره به اين که آب‌نماها به‌جز جنبه‌ی تزئينی و زيبايی بخشی، عمليات آبياری باغ را نيز به خوبی انجام می‌داده است، ‌افزود: باغ شاهی، آب مورد نياز خود را از طريق انشعاب‌هايی که از رودخانه‌ی پلوار جدا می‌شد تأمين می‌کرده است.

به گفته اين مقام مسئول در پايگاه ميراث جهانی پاسارگاد: آب‌نماها از دو بخش جوی‌های عبور آب و حوضچه‌ها تشکيل شده است.

وی در پايان يادآور شد: در هر 5/9 تا 5/13 متر جوی، يک حوضچه وجود دارد که حوضچه‌ها در ابتدا عمل تقسيم آب و آرام کردن سرعت آب در مسير جوی‌ها را انجام می‌داده است.

» منبع: خبرگزاری میراث آریا

با مرگ داريوش سوم و با توجه به اينكه از مردان بالغ هخامنشى هيچكس باقى نمانده بود كه ادعاى پادشاهى كند و همچنين پيروزى نظامى اسكندر مقدونى و فتح تمام ايالات تابع امپراتورى ايران، به طور قطعى سلسله‌ی هخامنشيان منقرض شد. بدون هيچ اغراق و تعصبى مى‌توان گفت كه پيروزى اسكندر بيش از آنكه مرهون فرماندهى و نبوغ نظامى او باشد، مرهون وضعيت خاص سياسى، اجتماعى حاكم بر ايران آن زمان بود. تجربه بد داريوش سوم كه همزمان با آغاز سلطنتش مواجه با يک جنگ فراگير و بزرگ از يك سو، شورش ايالات از سوى ديگر و نيز توطئه‌ها و خيانت‌هاى دربارى شده بود باعث شد كه وى نتواند بر مشكلات چيره شود. با توجه به لياقت و درايتى كه وى در طى سال هاى پادشاهى از خود نشان داد اگر دو سال زودتر كشور را به دست مى گرفت، مسير تاريخ سوى ديگرى رفته بود. اگر نيروهاى ايرانى در هنگام گذر از رود هاليس مسير او را سد كرده بودند مسلماً كار اسكندر در همان جا تمام بود. پس از آن دو اشتباه ناشى از كم تجربگى داريوش سوم و نیروی جنگى ايران كه سال‌ها بود از رزم و كارزا به دور افتاده بودند در ايسوس و گوگمل سرنوشت قطعى جنگ را به نفع اسكندر تغيير داد. گرچه كه طبق شواهد مردان رزمى ايران در هنگام كارزار كم از پدران و نامداران جنگى گذشته خود نبودند، اما دست روزگار با آنها يار نبود. شوش و همدان پايتخت‌هاى سياسى و محل دو خزانه از سه خزانه‌ی اصلى ايران فتح و غارت شد. تخت جمشيد كه آوازه و شهرتش عالمگير بود در محلى كه آن را «دربند پارس» ناميده‌اند، سپاهيان اسكندر با مقاومتى حماسى از سوى گروهى از جوانان غيرتمند ايرانى به فرماندهى يكى از سرداران هخامنشى به نام آريوبرزن مواجه شدند. در اينجا نيز اسكندر با خوش شانسى و نه با نبوغ نظامى از مهلكه جان سالم به در برد و سربازان جوان و غيرتمند ايرانى به همراه فرمانده نامدارشان در راه دفاع از خاک سرزمين مادرى خود كشته شدند. اسكندر تخت جمشيد را تصرف كرد، خزانه را به تاراج برد و در نهايت با بغضى منفور ايران را نيز به آتش غرور و جاهلى خود سپرد. اين كه بعضى سعى در تطهير او دارند و اين كه او تخت جمشيد را ناآگاهانه آتش زده است و به تحريک روسپى بدكاره‌اى در حالت مستى چنين كرده است، صحيح نيست. هوشيارى او در برابر مجسمه‌ی به زمين افتاده‌ی خشايارشا در آن هنگامه‌ی آتش افروزى شاهد اين مدعاست و با مستى و نا آگاهى او تناقض دارد. تخت جمشيد از آغاز ساخت نمونه‌ی كوچكى از ايران بزرگ بود. همزمان با آبادى ايران آباد شد. تحولات سياسى، اجتماعى، اقتصادى و... ايران به خوبى تاثير خود را در تخت جمشيد  نشان داد. و سرانجام با سوختن و غارت ايران بزرگ در لهيب جنگى ناجوانمردانه سوخت و غارت شد...[متن کامل]

اگر تاكنون به تخت جمشيد مسافرت كرده باشيد متوجه شده‌ايد كه در تمامى پلكان‌ها و بيش‌تر قسمت‌های درونى كاخ‌ها(كه هنوز سالم مانده و قابل تشخيص است) و همچنين در سردر آرامگاه كورش بزرگ در پاسارگاد(كه اكنون قابل تشخيص نيست) گل‌هاى 12 پرى(معروف به نیلوفر آبی یا لوتوس) نقش شده‌اند كه دلايل مختلفى مبنى بر خوب بودن و مقدس بودن آنها بيان شده كه مهم‌ترين آنها اين است: بر اساس اعتقادات زردشتیان نطفه‌ی زرتشت درون گل نیلوفر شکل گرفته پس گل لوتوس مقدس است و نیز عدد 12 جزء معدود اعدادى است كه به 4 عدد تک رقمى قابل تقسيم است(2 و 6 و 3 و 4) و عددى است كه هم عدد ماقبل آن(11) فقط به يک و خودش قابل تقسيم است و هم عدد بعد آن(13) فقط به يک و خودش قابل تقسيم است.

همانطور كه گفته شد عدد 12 براى ايرانيان قديم به ويژه در عصر هخامنشيان بسيار عدد خوب و جالبى بوده اما بحث بعدى ما عدد 13 است، كه متأسفانه در كشور ما عددى نحس محسوب مى شود؛ اين مسئله را غربى‌ها(به علت اين‌كه خودشان به نحسى اين عدد اعتقاد داشتند) وارد كشور ما كردند و عملاً يک تهاجم فرهنگى به راه انداختند. در حالى كه در جامعه‌ی ما(به ويژه در عصر هخامنشيان) اعتقاد بر اين بوده كه انسان در سيزدهمين روز از پيدايش آفرینش و از پيوند خوردن ساقه دو گياه سبز و نازک(منظور سبزه‌اى است كه هنوز در سفره هفت سين وجود دارد) به وجود آمده و به همين دليل سيزدهمين روز از سال نو را جشن مى‌گرفته‌اند و براى اين كه آن سال برايشان سرچشمه‌ی موفقيت‌ها شود ساقه دو گياه(سبزه) را به هم گره مى‌زدند و اگر دخترانى كه ديگر وقت ازدواجشان بود و از خداوند شوهرى خوب را طلب مى‌كردند، اين كار را با دقت و وسواس بيش‌ترى انجام مى‌دادند. پس بياييم روز 13 فروردين را به خاطر نحسى به دامن طبيعت نرويم، بلكه به خاطر پاكى اين روز به دامن طبيعت رفته و اين روز را جشن بگيريم.